damla

Mehmet Akif Ersoy'un Edebi Kişiliği ve sanat anlayışı

2012-02-27T07:30:00.000+02:00

Mehmet Akif Ersoy'un Edebi Kişiliği

Mehmed Âkif’in 1911′de 38 yaşında iken yayımladığı ilk kitabı Safahat bağımsız bir edebi kişiliğin ürünüdür. Bununla birlikte kitabın Tevfik Fikret’ten izler taşıdığı görülür. Fransız romantiklerinden Lamartine’i Fuzuli kadar, Alexandre Dumas Fils’i Sâdi kadar sevdiğini belirten şair, bütün bu sanatçıların uğraşı alanlarına giren manzum hikâye biçimini kendisi için en geçerli yazı olarak seçmiştir. Ancak, sahip olduğu köklü edebiyat kaygusu onun yalınkat bir manzumeci değil, bilinçle işlenmiş ve gelişmeye açık bir şiir türünün öncüsü olmasını sağlamıştır. Mehmed Âkif’in düşünsel gelişiminde en belirleyici öğe onun çağdaş bir İslamcı oluşudur.

Çağdaş İslamcılık, Batı burjuva uygarlığının temel değerlerinin İslam kaynaklarına uyarlı olarak yeniden gözden geçirilmesini, Batı’nın toplumsal ve düşünsel oluşumuyla özde bağdaşık, ama yerel özelliklerini koruyan güçlü bir toplum yapısına varmayı öngörür. Bu görüşe koşut olarak Mehmed Âkif’in şiir anlayışı Batılı, hatta o dönemde Batı’da bile örneklerine az rastlanacak ölçüde gerçekçidir. Kafiyenin geleneksel Osmanlı şiirinde bir bela olduğunu savunan, resim yapmanın yasak sayılmasının, somut konumların betimlenmesini aksattığı ve bu yüzden şiirin olumsuz etkiler altında kaldığı görüşünü ileri süren Mehmed Âkif, Fuzuli’nin Leylâ vü Mecnûn adlı eserinin plansız olduğu için yeterince başarılı olamadığını dile getirecek ölçüde çağdaş yaklaşımlara eğilimlidir. Konuşma diline yaslandığı için kolayca yazılıvermiş izlenimi veren şiirleri biçime ilişkin titiz bir tutumun örnekleridir. Hem aruzdan doğan bağların üstesinden gelmiş, hem de şiirin bütününü kapsayan bir iç musiki düzenini gözetmiştir. Dilde arılaşmadan yana olan tutumunu her şiirinde biraz daha yalın bir söyleyişi benimseyerek somutlukla ortaya koymuştur.

Yazının tamamını okumak için tıklayınız.

Kaynak:http://bilgiguncesi.net/l

***
İşte Mehmet Akif'in sanat anlayışı

Akif, “edebiyat” başlıklı yazısında edebiyata ve sanata nasıl baktığını çok açık bir şekilde tarif etmiştir:

“Şiir için, edebiyat için “süs”, “çerez” diyenler var. Karnı tok, sırtı pek milletlere göre bu söz belki doğrudur. Lakin bizim gibi aç, çıplak milletlere süsten, çerezden evvel giyecek, yiyecek lazım. Onun için ne kadar süslü, ne kadar tatlı olursa olsun, libas hizmetini, gıda vazifesini görmeyen edebiyat bize hiç bir şey söylemez.”

Yazının tamamını okumak için tıklayınız.

Ahmet Çolak

***

Mehmet Akif Ersoy'un Sanatı

Dingin bir düzeyde başlayan şiirler, olağanüstü güzellik koşullarını taşıyan bileşimlere ulaşamadan bilerler.

Dış izlenimlerin şairin iç dünyasında çeşitli değişimlerden, şiire aykırı öğelerin ayıklanmalarından geçirilmeden, onlara kendi varlığına bir şey kalmadan ölçü ve uyağa dökülerek verilmesi, hikaye şiir biçimindeki eserlerinin ortak zayıf yanlarıdır. Ne ki, kendisi bir özellik gibi gösterir bunu:

"Benim şiirlerimde öyle yüksek hayaller bulunmaz. Mesela bu, taş. Ona "taş" derim. Oaceri semavi demem. Ben şiirde hayale dalmam. Adi şeylerden bahsederim. Eşyanın hakikatlerini hayal kuvvetiyle değiştirip tabiatüstü hale koymam. Her şeyi olduğu gibi görür, göründüğü gibi tasvir ederim. En fıkara muhitlere gider, onları bir ressam gibi aynen tesbit etmeye çalışırım. (Ahmet Kabaklı, Türk Edebiyatı, cilt 3, s. 115)."

Yazının tamamını okumak için ıklayınız:www.yenimakale.com/

***

İman ve Fikir Atlasımızın Büyük Muzdaribi: Mehmed Akif

….

Sanatla birliktedir fakat o bir ruh adamıdır.

Rodin gibi, Mikelanj gibi sanatından ruh almaz, bizzat ruhunu sanatında konuşturur. Sonsuz’u terennüm eder. Kur’an’ın gölgesinde safha safha hayatı tefsir eder. Tarihin en büyük devletinin yaşadığı ızdırabı Kur’an’la gidermeye çalışır. Bazen şair, bazen komutan, bazen halk olur. Bazen tek kalır, bazen ihanete uğrar ama hep ayakta durur. Doğruluğundan emin olduğu yolda yürümeye devam eder.

Yazının tamamını okumak için tıklayınız.

İhsan Şenocak

***

Mehmet Akif Ersoy'un edebi kişiliği, http://www.beykent.edu.tr/
Akif'in şiiri ve sanatı, Oyhan Hasan Bıldırki

Sırat-ı Müstakim - Sebilürreşad (Mehmet Akif Ersoy'un yazdığı dergiler)

2012-02-27T07:29:00.000+02:00

Sırat-ı Müstakim - Sebilürreşad

Sırat-ı Müstakim yayın hayatına 14 Ağustos 1908'de başlar. Müessisleri, Ebu'l-Ula Zeynelabidin ile Eşref Edip'tir. Dergi, adını Şura/52'deki "Kuşkusuz sen doğru yola (Sırat-ı Müstakim) götürüyorsun" mealindeki ayetten almaktadır. İlk sayıdaki girişte, derginin çıkış amacının İslam'a hizmet etmek, müslümanlara sağlam bir metodu tavsiye edip İslam aleyhine yapılan saldırı ve iftiralara cevap vermek olduğu ifade edilmektedir.

Dergi, oldukça geniş bir yazar kadrosuna sahiptir. Bunlardan bazıları şunlardır: Manastırlı İsmail Hakkı, Bereketzade İsmail Hakkı, Ahmet Naim, Mehmet Akif, Eşref Edip, Bursa Mebusu Tahir Bey, Kazanlı Halim Sabit, Ahmed Hamdi (Aksekili). Ayrıca Türkiye dışındaki bir çok yazardan da çeviriler yapılmıştır. Mesela Mehmet Akif, Ferid Vecdi'den "Müslüman Kadını", "Müslümanlıkta Medeniyet" gibi eserleri, Muhammed Abduh'tan makaleler ve el-Menar dergisinden de bir çok yazı çevirmiştir.

Dergi 1911 yılında örfi idare tarafından "şahsiyyata müteallik ve heyecanamiz makalat neşredildiğinden" dolayı süresiz kapatma kararına maruz kalmış, fakat daha sonra bu yasak kaldırılmıştır. (26) 1912 yılına kadar 182 sayı sürmüş, bilahare yayınlanan bu sayılar 7 cilt haline getirilmiştir. 8 Mart 1912'de 183. sayı Sebülürreşad adıyla yayın hayatına devam etmiştir. Mesul Müdür Eşref Edip Bey'dir.

Sebilürreşad, 16 Mart 1920'de İstanbul'un işgali üzerine Kastamonu'ya taşındı. Burada 3 nüsha çıktıktan sonra 13 Ocak 1921 tarihinde Ankara'ya gelerek neşriyatını sürdürdü. Ekim 1921'de Kayseri'ye nakledildi. Böylece Sebilürreşad Kastamonu ve Ankara'dan sonra Kayseri'de çıkmaya başladı. Sakarya Zaferi'nden sonra tekrar Ankara'ya taşındı. Bir süre burada yayın hayatını sürdürdü. Mayıs 1923'te tekrar İstanbul'a dönerek yayınına devam etti.

Ömer Mahir Alper. Urvetü'l-Vuska'dan Sırat-ı Müstakime

Yazının tamamını okumak için tıklayınız, .http://mehmedakifersoy.blogcu.com/

***
Sırat-ı Müstakim - Sebil’ür Reşad

Bu ülkedeki İslamcı düşüncenin kilometre taşlarından olan Sırat-ı Müstakim adlı dergi 1908′de çıkar.

Ve Mehmet Akif derginin fikir babası, baş yazarıdır.

Sırat-ı Müstakim 1912 de ad değiştirir, Sebil’ür Reşad olur.

Mehmet Akif’in hemen hemen bütün şiir ve yazıları bu iki dergide yayımlanır.

Ama Sırat-ı Müstakim onun için başkadır, çünkü ilk göz ağrısıdır.

Yazının tamamını okumak için tıklayınız.

Ramazan Bedük

***
Sırat-ı Müstakim - Sebil’ür Reşad

Din, felsefe, edebiyat, hukuk, ilim, siyaset, içtimaiyat ve Müslümanların ahvalinden bahseden haftalık bir dergi olarak 1908 yılında yayımlanmaya başlayan Sırat-ı Müstakim dergisinde vurgulanan kavramlar ve dünya görüşü söz konusu olduğunda derginin ideolojik çerçevesinin temel özellikleri Yusuf Akçura’nın “üç tarz-ı siyaset” olarak ortaya koyduğu ve argümanlarını tartışmaya açtığı bu üç kurtuluş reçetelerinden biri olarak karşımıza çıkan İslamcılık tarz-ı siyasetiydi.

İslamcı tezlerin en güçlü şekilde dillendirildiği dergi 1908-1925 arasında haftalık yayınlanmıştı. Kurucuları Ebulula Mardin ile Eşref Edip`tir. İstanbul, Ankara, Kastamonu, Kayseri, Trabzon`da yayınlandı. Derginin fikir babası Mehmet Akif`ti.

Yazının tamamını okumak için tıklayınız.

Asım öz

***
Ayrıca bakınız
Sebilürreşat'ın macerası... http://ahmetdursun374.blogcu.com/

Bülbül / Mehmet Akif Ersoy

2012-02-27T07:27:00.000+02:00

-Basri Bey oğlumuza-

Bütün dünyâya küskündüm, dün akşam pek bunalmıştım;

Nihayet, bir zaman kırlarda gezmiş, köyde kalmıştım.

Şehirden kaçmak isterken sular zaten kararmıştı,

Pek ıssız bir karanlık sonradan vâdiyi sarmıştı.

Işık yok, yolcu yok, ses yok, bütün hılkat kesilmiş lâl...

Bu istiğrâkı tek bir nefha olsun etmiyor ihlâl

Muhîtin hâli "insâniyyet"in timsâlidir, sandım;

Dönüp mâzîye tırmandım, ne hicranlar, neden andım!

Taşarken haşrolup beynimden artık bin müselsel yâd,

Zalâmın sinesinden fışkıran memdûd bir feryâd,

0 müstağrak, o durgun vecdi nâgâh öyle coşturdu

Ki vâdiden bütün, yer yer, enînler çağlayıp durdu.

Ne muhrik nağmeler, yâ Rab, ne mevcâmevc demlerdi;

Ağaçlar, taşlar ürpermişti, gûya Sûr-i Mahşerdi!

-Eşin var, âşiyanın var, baharın var, ki beklerdin;

Kıyâmetler koparmak neydi, ey bülbül, nedir derdin ?

0 zümrüd tahta kondun, bir semâvî saltanat kurdun;

Cihânın yurdu hep çiğnense, çiğnenmez senin yurdun,

Bugün bir yemyeşil vâdi, yarın bir kıpkızıl gülşen,

Gezersin, hânmânın şen, için şen, kâinatın şen.

Hazansız bir zemin isterse, şâyed rûh-i ser-bâzın,

Ufuklar, bu'd-i mutlaklar bütün mahkûm-i pervâzın.

Değil bir kayda, sığmazsın - kanadlandım mı - eb'âda;

Hayâtın en muhayyel gayedir ahrâra dünyâda,

Neden öyleyse mâtemlerle eyyâmın perîşandır?

Niçin bir damlacık göğsünde bir umman hurûşandır?

Hayır, mâtem senin hakkın değil... Mâtem benim hakkım:

Asırlar var ki, aydınlık nedir, hiç bilmez âfâkım!

Tesellîden nasîbim yok, hazân ağlar bahârımda;

Bugün bir hânmansız serseriyim öz diyârımda!

Ne husrandır ki: Şark'ın ben vefâsız, kansız evlâdı,

Serâpâ Garba çiğnettim de çıktım hâk-i ecdâdı!

Hayâlimden geçerken şimdi, fikrim herc ü merc oldu,

SALÂHADDÎN-İ EYYÛBÎ'lerin, FATİH'lerin yurdu.

Ne zillettir ki: nâkûs inlesin beyninde OSMAN'ın;

Ezan sussun, fezâlardan silinsin yâdı Mevlâ'nın!

Ne hicrandır ki: en şevketli bir mâzi serâp olsun;

O kudretler, o satvetler harâb olsun, türâb olsun!

Çökük bir kubbe kalsın ma'bedinden YILDIRIM Hân'ın;

Şenâatlerle çiğnensin muazzam Kabri ORHAN'ın!

Ne heybettir ki: vahdet-gâhı dînin devrilip, taş taş,

Sürünsün şimdi milyonlarca me'vâsız kalan dindaş!

Yıkılmış hânmânlar yerde işkenceyle kıvransın;

Serilmiş gövdeler, binlerce, yüz binlerce doğransın!

Dolaşsın, sonra, İslâm'ın harem-gâhında nâ-mahrem...

Benim hakkım, sus ey bülbül, senin hakkın değil mâtem! (*)

Mehmet Akif ERSOY

[Safahât, Yedinci Kitap]

(*) Bu şiir yazılırken Yunan istilâsı altındaki topraklarımız

hususiyle Bursa'ya dair elîm haberler geliyordu;

tetkikine de imkân yoktu.

Kaynak

Mehmet Akif Ersoy - Bülbül Şiiri ile defterk

Ayrıca bakınız

Bu hadise üzerine Bülbül’ü yazdı,Ahmet Çolak

Mehmet.Akif Ersoy -Bülbül - Yorum Musiki

Mehmet Akif Ersoy Bülbül Şiiri , Mehmet Doğan'ın sesinden

Bülbül Şiiri Mehmet Akif Ersoy 8 Türkçe Olimpiyatlari Övez Murat Altıyev.wmv

8. Turkce Olimpiyatlari - Bulbul Siirinin Sarkisi

Çanakkale Şehitlerine / Mehmet Akif Ersoy

2012-02-27T07:22:00.000+02:00

Şu Boğaz harbi nedir? Var mı ki dünyâda eşi?

En kesif orduların yükleniyor dördü beşi.

-Tepeden yol bularak geçmek için Marmara’ya-

Kaç donanmayla sarılmış ufacık bir karaya.

Ne hayâsızca tehaşşüd ki ufuklar kapalı!

Nerde-gösterdiği vahşetle 'bu: bir Avrupalı'

Dedirir-Yırtıcı, his yoksulu, sırtlan kümesi,

Varsa gelmiş, açılıp mahbesi, yâhud kafesi!

Eski Dünyâ, yeni Dünyâ, bütün akvâm-ı beşer,

Kaynıyor kum gibi, mahşer mi, hakikat mahşer.

Yedi iklimi cihânın duruyor karşında,

Avusturalya'yla beraber bakıyorsun: Kanada!

Çehreler başka, lisanlar, deriler rengârenk:

Sâde bir hâdise var ortada: Vahşetler denk.

Kimi Hindû, kimi yamyam, kimi bilmem ne belâ...

Hani, tâuna da züldür bu rezil istilâ!

Ah o yirminci asır yok mu, o mahlûk-i asil,

Ne kadar gözdesi mevcûd ise hakkıyle, sefil,

Kustu Mehmedciğin aylarca durup karşısına;

Döktü karnındaki esrârı hayâsızcasına.

Maske yırtılmasa hâlâ bize âfetti o yüz...

Medeniyyet denilen kahbe, hakikat, yüzsüz.

Sonra mel'undaki tahribe müvekkel esbâb,

Öyle müdhiş ki: Eder her biri bir mülkü harâb.

Öteden sâikalar parçalıyor âfâkı;

Beriden zelzeleler kaldırıyor a'mâkı;

Bomba şimşekleri beyninden inip her siperin;

Sönüyor göğsünün üstünde o arslan neferin.

Yerin altında cehennem gibi binlerce lağam,

Atılan her lağamın yaktığı: Yüzlerce adam.

Ölüm indirmede gökler, ölü püskürmede yer;

O ne müdhiş tipidir: Savrulur enkaaz-ı beşer...

Kafa, göz, gövde, bacak, kol, çene, parmak, el, ayak,

Boşanır sırtlara vâdilere, sağnak sağnak.

Saçıyor zırha bürünmüş de o nâmerd eller,

Yıldırım yaylımı tûfanlar, alevden seller.

Veriyor yangını, durmuş da açık sinelere,

Sürü halinde gezerken sayısız teyyâre.

Top tüfekten daha sık, gülle yağan mermiler...

Kahraman orduyu seyret ki bu tehdide güler!

Ne çelik tabyalar ister, ne siner hasmından;

Alınır kal'â mı göğsündeki kat kat iman?

Hangi kuvvet onu, hâşâ, edecek kahrına râm?

Çünkü te'sis-i İlahi o metin istihkâm.

Sarılır, indirilir mevki-i müstahkemler,

Beşerin azmini tevkif edemez sun'-i beşer;

Bu göğüslerse Hudâ'nın ebedi serhaddi;

'O benim sun'-i bedi'im, onu çiğnetme' dedi.

Asım'ın nesli...diyordum ya...nesilmiş gerçek:

İşte çiğnetmedi nâmusunu, çiğnetmiyecek.

Şühedâ gövdesi, bir baksana, dağlar, taşlar...

O, rükû olmasa, dünyâda eğilmez başlar,

Vurulup tertemiz alnından, uzanmış yatıyor,

Bir hilâl uğruna, yâ Rab, ne güneşler batıyor!

Ey, bu topraklar için toprağa düşmüş asker!

Gökten ecdâd inerek öpse o pâk alnı değer.

Ne büyüksün ki kanın kurtarıyor tevhidi...

Bedr'in arslanları ancak, bu kadar şanlı idi.

Sana dar gelmiyecek makberi kimler kazsın?

'Gömelim gel seni tarihe' desem, sığmazsın.

Herc ü merc ettiğin edvâra da yetmez o kitâb...

Seni ancak ebediyyetler eder istiâb.

'Bu, taşındır' diyerek Kâ'be'yi diksem başına;

Ruhumun vahyini duysam da geçirsem taşına;

Sonra gök kubbeyi alsam da, ridâ namıyle,

Kanayan lâhdine çeksem bütün ecrâmıyle;

Mor bulutlarla açık türbene çatsam da tavan,

Yedi kandilli Süreyyâ'yı uzatsam oradan;

Sen bu âvizenin altında, bürünmüş kanına,

Uzanırken, gece mehtâbı getirsem yanına,

Türbedârın gibi tâ fecre kadar bekletsem;

Gündüzün fecr ile âvizeni lebriz etsem;

Tüllenen mağribi, akşamları sarsam yarana...

Yine bir şey yapabildim diyemem hâtırana.

Sen ki, son ehl-i salibin kırarak savletini,

Şarkın en sevgili sultânı Salâhaddin'i,

Kılıç Arslan gibi iclâline ettin hayran...

Sen ki, İslam'ı kuşatmış, boğuyorken hüsran,

O demir çenberi göğsünde kırıp parçaladın;

Sen ki, rûhunla beraber gezer ecrâmı adın;

Sen ki, a'sâra gömülsen taşacaksın...Heyhât,

Sana gelmez bu ufuklar, seni almaz bu cihât...

Ey şehid oğlu şehid, isteme benden makber,

Sana âğûşunu açmış duruyor Peygamber.

Mehmet Akif Ersoy

Çanakkale Şehitlerine -18 Mart 1915 - KemalinAskerleri.org

Çanakkale Kahramanları, www.youtube.com/

Seyit onbaşı, http://www.youtube.com/

http://www.canakkalesehitlerimiz.com/index.php

Çanakkale Şehitlerine şiiri ve açıklaması

Mehmet Akif'in Şiir Gücü ve "Çanakkale Şehitleri'ne" Şiirin Tahlili / Yağmur

M. Akif'te Cemaleddin Afgani ve Muhammed Abduh'un etkisi

2012-02-27T06:07:00.000+02:00

Abduh ile Mehmet Akif'in Farkı

Düşünce dünyasının olgunlaşması sonucu kendini İslamcılığın ortasında bulur. Çoğu kişiye göre de Mısır ve Hindistan’daki Muhammed Abduh, Efgani gibi kimselerin Türkiye’deki temsilcisidir. Ancak Sezai Karakoç buna karşı çıkmaktadır. Muhammet Abduh modernist, Müslümanların geri kaldığını düşünen, bunun da sebebini İslam’ın kendisine değil, İslam’ın yanlış yaşanmasına bağlayan Mısırlı bir düşünür. Akıl ile İslam’ın çelişmediğini savunur. Biraz da dönemin şartları bu düşünceyi doğurmuştur. Sezai Karakoç’a göre “Âkif’in bu düşünürlerin tesiri altında kalışı mübalağa edilmiştir. O adeta bu fikir adamlarının ortaya atığı fikirleri bir müdafisi, o ekollerin bir şairi gibi gösterilir. Hâlbuki Türkiye’de yeni İslam düşüncesinin doğuşu apayrı şartlara bağlı olmuştur. Türkiye’dekiler çekirdekten yetişme İslamcılardı ve İslam tehlikeye girdiği için endişe duyuyorlardı. Diğerlerinde ise sistemin getirdiği zorluklar o düşünceleri doğurmuştur.” Sezai Karakoç’a göre aralarında düşüncelerin paralelliğinden başka bir şey yoktur ve araştırılsa çok ters düşecekleri noktalar da bulunabilir.

Yazının tamamını okumak için tıklayınız.

***

Abduhla Mehmet Akif'in fikirlerinin kesişmesi

Ezher Üniversitesi Rektörü Ahmet Tayyib´in dediği gibi çağdaş bütün fikir akımları Muhammed Abduh abası veya kisvesi altından çıkmıştır. Yeni selefi akım, ılımlı rasyonalistler, özgürlükçüler, feministler ve muhtelif fikir akımlarının yolları bir yerde muhakkak Cemleddin Afani veya Muhammed Abduh ikilisinden birisiyle kesişmiştir. Reşid Rıza ve akılcı selefilik ekolü ve Meraği ve talebeleri. Mustafa Abdurrazık ve ekolü. Abbas Mahmut Akkad ve çevresini bunlar arasında sayabiliriz(1).
Türkiye´de de benzer bir tayfı görebiliyorsunuz. Bir yerde Mehmet Akif Ersoy gibi idealist insanlar diğer tarafta Şemseddin Günaltay veya İzmirli İsmail Hakkı gibi rasyonalist selefiler!

Yazının tamamını okumak için tıklayınız

M. Özcan

***

Mehmet Akif Ersoy, Afgani ve Abduh'u savunuyor peki size ne oluyor!

Cemaleddin-i Efganî ve Muhammed Abduh’a dair yazdığım yazıdan dolayı okuyucularımızın bazı sorularına muhatap oldum. Bu nedenle hem âlimlerimize, mütefekkirlerimize sert eleştiriler yönelten muharrirlere, hem de okuyucularımıza cevap mahiyetinde olan Üstad Mehmed Âkif’in konuyla ilgili 1911 yılında Sırat-ı Müstakim mecmuasında yazdığı bir makaleyi önemine binaen aşağıya dercediyorum.

...

Cemaleddin Müslümanlık âleminde hakîkî, sermedî bir intibah uyandırmak gayesine matûf olan hamiyetinde biraz imsak edeydi, bu siyasetine azıcık fasıla vereydi dünyanın her yerinde şerafetiyle mütenasib bir debdebe içinde yaşayabilirdi. Fakat o koca adam maktusad-ı bülend-i hamiyeti uğrunda dehrin her türlü şedâidine göğüs gerdi; başkalarının bilıztırar dayanamayacağı hirmanlara, haybetlere o kendi ihtiyariyle katlandı. Kemâl’in tabîri vechile o bir şehîd-i zîyahat idi:

Yazının tamamını okumak için tıklayınız.

İmran Ali

***

Mehmet Akif Ersoy'un fikir dünyasını oluşturan tarihsel arka planı
.....

Ersoy Efgani ile hiç karşılaşmamıştır, ancak onun modern dünya ile yüzleşen İslam telakkisine yakın durmaktadır. Herkesin bildiği o meşhur mısrada “Asrın idrakine söyletmeliyiz İslamı” derken, benzer bir perspektifi ortaya koymaktadır.

Burada yeri gelmişken, Efgani ve Abduh gibi durduğu siyasi çizgiyi ifade eden bir şiirine kulak vermek uygun olacaktır:

Mısır’ın en muhteşem üstadı Muhammed Abdu

Konuşurken neye dairse Cemaleddin’le,

Der ki tilmizine Efganlı:

- Muhammed, dinle!

İnkılab istiyorum, başka değil, hem çabucak,

Öne bizler düşüp İslamı da kaldırmazsak,

Nazariyyat ile bir şeyler olur, zannetme

O berahimi de artık yetişir dinletme!

Çünkü muhtac-ı Tezahür değil üstadın...

Gidelim, bir yere, hatta şu bizim Sudan’a,

Yeni bir medrese te’sis edelim Urbana,

Daha üç beş de faziletli mücahid bulalım

Nesli tehhib ile, i’la ile meşgul olalım.

Çıkarıp gönderelim, hasılı şeyhim yer yer

Oradan alem-i islama Cemaleddinler,

Bu fakat yirmi yıl ister ki, kolay görmüyorum

Yirmi günlük işe bak sen...

- Kulunuz ma’zurum

İnkılab istiyorum, ben de, fakat Abdu gibi

(Asım)

Yazının tamamını okumak için tıklayınız.

Prof. Dr. Mehmet Naci Bostancı
***

İlhamını Kur’an’dan Alan Şair: Mehmed Âkif

-Aslında M. Akif, Efgânî – Abduh çizgisinin bir devamı olarak ilhamını doğrudan Kur’an’dan alan, sadece ondan beslenen bir Kur’an nesli inşası bağlamında Seyyid Kutup’la birlikte anılmalı, onun öncülerinden biri olarak kabul edilmelidir.

-M. Akif, Muhammed Abduh’un uzun soluklu bir eğitim aşamasından sonra İslam öncülerini yetiştirmek tercihinden yana olmakla birlikte hayatını Cemaleddin Efgânî’nin ihtilâlci karakteriyle geçirmiştir. Yaşadığı çağın çığlığı olan Akif, tembelleşen, miskinleşen Müslümanları ağır bir şekilde eleştirir ve onları bir an önce harekete geçirmeye çalışır.

-Akif’in eleştiriye açık tercihleri de vardır elbette. Cesur eleştirilerini Osmanlı saltanatçı anlayışına dönük övgüleri nedeniyle esirger. Sanırız ki bu yaşadığı dönemin ağır şartlarından kaynaklanmaktadır. Onun İttihat Terakki, Teşkilat-ı Mahsusa üyeliği de bu bağlamda değerlendirilebilir. Her an bir şeyler yapmak isteyen hareketli bir insanın tercihlerinin bazen sağlıklı olamayabileceği gerçeği karşımızda durmaktadır. Bu tercih Efgânî’nin aynı sâiklerle Mısır’da mason locasına üye olması tercihine benzerlik göstermektedir. Sanırız ki Âkif iç siyasete, ülkeye dışardan gelen kuşatma nedeniyle köklü tavırlar geliştirememiştir.

-Çanakkale şiiri, her şeyi gerekçeleriyle değerlendiren, tartışan M. Akif için bu çerçevede değerlendirilmelidir. I. Dünya savaşına giriş nedenimiz, İttihatçıların tercihleri tartışılmalı iken bu savaşı bağlamından koparıp İslam’ın kurtuluş mücadelesi gibi değerlendirmesi doğru değildir.

Yazının tamamını okumak için tıklayınız

Ahmet Örs

***

Ayrıca bakınız:

Muhammed Abduh, http://www.filozof.net/
Cemil Meriç'ten Seçmeler ( Cemaleddin Efgani Dosyası ı)
Cemaleddin Afgani kimdir?http://fakirce.wordpress.com/
Cemaleddin Afgani, Ahmet Danışmaz,http://www.koprudergisi.com

II. Meşrutiyet dönemi siyasi fikir akımları içerisinde Mehmet Akif'in yeri, Nihat Karaer
Mehmet Akif-Asım-Cemalettin Afgani-Muhammed Abduh, yavuz Bülent Bakiler

Mehmet Âkif ve Nâzım Hikmet

2012-02-27T00:10:00.000+02:00

Mehmet Âkif ve Nâzım Hikmet

Lise yıllarında elime nasılsa İktisat Sosyolojisi Bakımından Sosyalizm (1965) adında bir kitap geçmişti. Ziyaeddin Fahri Fındıkoğlu’nun o yıllarda pek de anlamadan okuduğum bu kalın kitabının dipnotlarından birinde, Nâzım Hikmet’in Mehmed Âkif ve İstiklâl Marşı’ndan söz ettiği şu mısraları zikrediliyordu:

Saat beşe on var

Kırk dakika sonra şafak sökecek

“Korkma sönmez bu şafaklarda yüzel al sancak”

Bilmem ki nasıl anlatsam,

Âkif, inanmış adam,

büyük şair!

Yıllar sonra, şairlerin başka şairler hakkındaki şiirlerine merak sardım ve bu şiirleri bir antoloji hazırlamak amacıyla toplamaya başladım. Tabii aklıma ilk gelen şiir, Nâzım’ın Âkif için yazdıklarıydı. Cevdet Kudret tarafından hazırlanan ve 1968 yılında Bilgi Yayınevi’nce yayımlanan Kuva-yı Milliye’de söz konusu mısraları buldum, fakat net bir şekilde hatırladığım “büyük şair” mısraı yoktu. Herhalde hâfızam beni yanıltıyor diye düşünerek o tarihte üzerinde durmamıştım. Ancak daha sonra bir vesileyle aynı eserin Kurtuluş Savaşı Destanı (1965) adıyla yapılan ilk baskısında ve Nâzım Hikmet’in bir ses kaydında yer alan “büyük şair” mısraının büyük şairliği Mehmet Âkif’e yakıştıramayanlar tarafından sansür edildiğini öğrendim. Hayretler içinde kalmıştım.

Devamını okumak için tıklayınız

Beşir Ayvazoğlu

***

Nazım Hikmet ve Mehmet Akif

Akif de, Nazım da, yurt kaçkını birçok Türk aydınının yaptığı gibi Batı’yı değil, her şeye rağmen kendi ideallerine dair olan bir ufku tercih etmişlerdir, kendi vatanlarından uzaklaşmak için. Onları bu kaçışa zorlayan ise, takibatlarından bıktıkları yeni rejimden öte, içine düştükleri o derin hayâl kırıklıklarıdır. Batı’ya karşı verilen “millî mücadele”den, bu anti emperyalist savaşımdan, biri İslamî, diğeri ise sosyalist bir cumhuriyet çıkacağını ummuşlardır. Bu umutlarını yitirdikleri noktada ise ikisi de artık kendilerine ait olmadığını hissettikleri bu toprakları terk etmişlerdir. Ama Nazım’ın kaçmak için tercih ettiği belde, aydınları ve muhalifleri insafsızca katleden Stalin’in Moskova’sıdır ve burada sonuna değin el üstünde tutulacak, dünya çapında bir ozan olmanın keyfini sürecektir. Stalin’in kirli ellerini sıkacak ve ona övgü dolu şiirler yazacaktır. Bir aşktır onunki ve her âşık gibi sevdiğinin çirkinliklerini görmez, görmek istemez.

Akif ise kendisine, ideallerine bir ölçüde de olsa uygun düşen, gidebileceği bir belde bulamaz; bir dostun himmetine sığınarak Mısır’a gider ve orada sıkıntılı bir hayat sürer. Her şeye rağmen onurlu tavrını sürdürür ve ölmek için döndüğü İstanbul’la irtibatını koparmadığını koyar ortaya.

Nazım’ın bedeni ise Moskova’da, ideallerinin yurdunda kalır belki; ama vatan hasretiyle yanarak. Ve şimdi, o ideallerin de öldüğü bir ülkede Nazım, büsbütün öksüzdür.

Yazının tamamını okumak için tıklayınız

Ümit Aktaş

***

Ayrıca bakınız
D. Mehmet Doğan'dan: Mehmet Âkif’le Nâzım Hikmet aynı kefeye konulabilir mi?

Nazım Hikmet'le Mehmet Akif Ersoy'un heykelleri kaldırıldı

Mehmet Akif Ersoy ve Said Nursi

2012-02-27T00:07:00.000+02:00

Said Nursi ve Akif arasındaki
fark ve benzerlik

Prof. Dr. Himmet Uç'un "100. Yılında Hutbe-i Şamiye Işığında İslam Dünyası" konulu 1. Arama Konferansında sunduğu tebliği...
Bediüzzaman ve Akif, Camiden Topluma Sosyolojik Reçeteler: Hutbe-i Şamiye, Fatih ve Süleymaniye Kürsüsünde
Bediüzzaman ve Mehmet Akif, iki büyük insanın hayatları ve mücadeleleri birbirine çok benzer yönler taşır. Her ikisi de milli mücadele içinde önemli çalışmaları olmuş, milli mücadele eşhası ile birlikte çalışmış daha sonra yollarını ayırmışlar, Bediüzzaman Barla’ya sürgün edilmiş, Akif de etrafında cereyan eden nahoş olaylar ve anlaşılamaması yüzünden ülkesinden ayrılmak zorunda kalmış, ömrünün önemli bir kısmını Mısır’da geçirmiştir. Bunların yanında her iki insanın da toplum karşısındaki tezlerini, argümanlarını C a m i’den hareketle yaptıklarını görüyoruz. Bediüzzaman Şam’daki Cami-i Emevi’den, Akif de Süleymaniye ve Fatih Cami’lerinden topluma hitab ederler.

Devamını okumak için tıklayınız.

***

Mehmed Akif Ersoy ve Üstad Bediüzzaman Said Nursi ...

Akif, değerli ediplerin bir arada bulunduğu bir mecliste,

"Victor Hugolar, Shakspeare'ler, Descartes'lar edebiyatta ve felsefede Bediüzzaman'in bir talebesi olabilirler." (Sözler, s. 717)

sözleriyle takdirlerini bildirmektedir. Buna karşılık, Risale-i Nur'un muhtelif yerlerinde de büyük şairin adı ve şiirlerinden alıntılar yer almaktadır.

Bediüzzaman;

"Hem merhum Fetva Emini Ali Rıza ve merhum Ahmed Sirani ve merhum Şevket Efendi ve merhum Mehmed Akif gibi insaflı, Risale-i Nur'u fevkalade takdir ve tahsin eden o muhterem ve merhum zatların hatırı için, biz Istanbul hocalarına dostuz, onlardan gücenmeyiz..." (Emirdag Lahikasi, s. 144 )

Yazının tamamını okumak için tıklayınız.

***

Said Nursi ve Mehmet Akif

Bu iki insan, iki samimi Müslüman, karanlıklar içinde birer muştu oldular. Eskimez bir uygarlığın sesiyle, diliyle konuştular. Kur’anî ve Nebevî terminolojinin kelime ve kavramlarını adım adım işlediler. Eserlerindeki “yüksek, gür seda”, istikbal inkılâbatı içinde hâlâ diri. Tazarru, niyaz, tefekkür söylemleri… Mana âlemlerinin Yusufî güzelliğiyle kendinden geçen ve ellerinin kesildiğinin, sürgünlere gönderildiğinin, kendi kişisel dertlerinin farkına bile varmayan, daha doğrusu bunları önemsemeyen iki cehd oldular. Bizi ayetlerin, rahlelerin, nakışların, çinilerin, mahyaların, hüsnühatların, duaların tanıdık kelimelerine çağırdılar.

Yazının tamamını okumak için tıklayınız.

Taha Çağlaroğlu

***

Ayrıca bakınız

Akif: “Hugo’lar, Descartes’lar, Ancak Bediüzzaman’ın Bir Talebesi Olabilirler”

Mehmet Âkif ,Yahya Kemal ve Bediüzzaman

2012-02-26T23:55:00.000+02:00

Mehmet Âkif ve Yahya Kemal

Birbirini tamamlayan, birindeki eksiği, öbürünün kapattığı iki yarım elma; birisi nakış, diğeri muhteva ustası... Ortak ustalıklarıysa, her ikisinin de, çok temiz bir Türkçeyle “Aruz” vezninde şiir yazılabileceğini göstermiş olmaları...
İkisi de, çatırdayan temellerine ve yıkılan kubbelerine ölüm mevsiminin kızıllığı düşmüş yaşlı ve yorgun bir imparatorluğun çocuğu... Ve sonrasında 600 yıllık cihan devletinin enkazını yaşlı gözlerle seyredendir onlar; yani düşene “oh olsun” diye bir tekme savuran nankör evlatlardan değil... Mehmet Âkif ve Yahya Kemal... Birisi haykırıyor; şiirini bir savaş âleti hâline getirmiş, cebheden cebheye koşuyor, dövüşüyor. Diğeri hiç aceleci değil; doğum yeri olan Üsküp için yazdığı “Kaybolan Şehir” şiirinde onbir yaşında vefat eden annesinin hatırasını
“Ben girmeden hayatı şafaklandıran çağa
Bir sonbaharda annemi gömdük o toprağa”
mısrâlarıyla yâd eden şair, tıpkı çok sevdiği annesinin cenaze merasimindeki şaşkınlığı ile yas tutup dövünmek yerine onunla yaşadığı güzel günlerin hayâline dalarcasına, mahzun bir yürekle Devlet-i Âliye’nin enkazı altındaki güzellik hazinelerini toparlama ve en titiz mısrâlarla sahiblenme derdinde...

Yazının tamamını okumak için tıklayınız.

Hakan Yaman

***

Bediüzzaman, Mehmet Akif, Yahya Kemal ve Bayram

Akif elinde Sırat-ı Müstakim’in klişesi ile Anadolu’yu gezdi, milleti Kuva-yı Milliye lehine hazırladı, dostlarına ters düştü. Her ikisi de Milli Mücadeleyi gerçekleştiren kişilerle Ankara’da buluştular. Zafer kazanıldı. Yeni Türkiye Cumhuriyetinin hamuru yoğrulurken her büyük adam gibi onlar da farklı düşündüler, daha sonra kavgasız dövüşsüz yollarını ayırdı Akif de Bediüzzaman da, ama ağızlarından ne mücadelenin ne de azasının ne de yeni Cumhuriyetin aleyhine bir cümle çıkmadı. Onlar gibi adamlara yakışır mı, Mustafa Kemal de onların hakkında bir şey söylemedi. Her medenî adam gibi medenice tartıştılar, buluşamadıkları noktada ayrıldılar. Onlar karıştırıcı insan olmadılar, başları dik Yeni Cumhuriyeti beklemeye aldılar. Bediüzzaman ülkesinden ayrılmadı, Mısır’a gitmesi tavsiye edildi. “Orada da olsam buraya gelirdim” dedi. Halide Edip Amerika’ya gitti, Yakup Kadri Zoraki Diplomat olarak ülkeden uzaklaştırıldı. Yahya Kemal elçiliklere soyundu. Ama Bediüzzaman ülkesinde kaldı ve; “Bu eserleri dünyaya okutacağım.” dedi. Cumhuriyet yapısını kazanırken o da eserlerini yazdı.

Yazının tamamını okumak için tıklayınız.

Prof. Dr. Ahmet Nebil Soyer

***

Ayrıca bakınız

Yahya Kemal ve Mehmet Akif'in Eserlerinde Ezan
Mehmet Akif, Yahya Kemal ve Necip Fazıl
Marş ve Himn anlayışı, Mehmet Akif Ersoy ve Ahmet Cavat, Maarife Hacıyeva

Mehmet Akif Ersoy'un en çok etkilendiği kişiler

2012-02-26T23:47:00.001+02:00

İpeklizade Arnavut Tahir Efendi

Mehmet Akif Ersoy’un babası, Îpek kasabasında doğmuş Hoca Tahir Efendidir. Babasına temizliğe olan fazla düşkünlüğünden dolayı Temiz Tahir Efendi derler. Temiz Tahir Efendi, İpek kasabasında bir müddet tahsil yaptıktan sonra İstanbul'a geldi. Burada Yozgatlı Hacı Mahmut Efendiden dinî dersler almaya başladı. Temiz Tahir Efendi okur-yazar, tarikat sahibi bir adamdı. Şeyh Feyzullah Efendiden ders alıyordu. Aynı zamanda bu şeyhin çömezi idi.

Oğlu Akif’in doğumundan hemen sonra Bayramiç’teki Karşıyaka Camisi’ine imam olarak atanmış ve 3 yıl bu görevi sürdürmüştü.

Mehmet Akif’in olgunlaşmasında babasının tesiri fazladır. Arapcayı ve dine ait eserleri Mehmet Akif hep babasından öğrenmiştir. Baba, oğlu ile birlikte camiye giderken yolda ona bilmediği lûgatları ezberletmiş, dine temas eder bir takım bilgiler vermiştir. Bu yüzden Mehmet Akif babası için «O benim hem babam, hem de hocamdır. Ben hayatta ne öğrendi isem ondan öğrendim» demiştir.
-----
"Babam İpekli Tâhir Efendi merhumdur. Kendisi İpek’in Şusisa isminde bir köyündendir. Tâhir Efendi’nin babası Nureddin Ağadır. Nureddin Ağa ümmidir ve hâlis Arnavut’tur. Tâhir Efendi, Fatih müderris ve mucîzlerindendi. Biraz İpek’te okumuş, sonra İstanbul’a gelmiş, Yozgatlı Hacı Mahmud Efendi’den ders görmüş ve icazet almış. Vefatı, Arabî 1305 yılıdır." ( Mehmet Akif Ersoy)
Bu paragrafın alındığı roportjı okumak için tıklayınız.

Hersekli Hoca Mehmet KadriEfendi (Hoca Kadri Nâsıh)

Mehmet Akif’in Fatih Merkez Rüştiyesindeki Türkçe Hocası Kadri Efendi küçük Akif üzerinde önemli bir tesir bıraktı.

Kadri Efendi Abdülhamid’in baskısına fazla dayanamadı. Evvelâ Mısır’a kaçarak orada Kanun-u Esasi ismini taşıyan bir gazete çıkarmağa başladı. En sonunda hürriyet taraftarlarının sığındığı Paris’e kaçarak orada hayata gözlerini yumdu.

Onun hayatını takip eden Mehmet Akif, hürriyet taraftarı olan ve kendisini çok seven bu hocasını hayatı boyunca hiç unutmadı.

Baytar İbrahim Bey

Akif, 1988 yılında girdiği Baytar Mektebindeyken Orman mektebi talebelerinden Ispartalı Hakkı’nın ısrarıyla Fransızca dersleri almaya başlamıştır. Baytar İbrahim Bey ona Fransızca dersler vermektedir. Mehmet Akif hayatının sonuna kadar baytar İbrahim Beyin bu iyiliğini unutmamış ve «Benîm sebebi hayatım odur» sözleriyle İbrahim beyi hürmetle anmıştır.

Bakteriyoloji öğretmeni Rıfat Hüsamettin Paşa

Dört yıllık bir okul olan Baytar Mektebi'nde bakteriyoloji öğretmeni Rıfat Hüsamettin Paşa pozitif bilim sevgisi kazanmasında etkili oldu.

Mehmet Akif’in okula girdiği yıl, Paris’ten dönen Rıfat Hüsamettin’de Halkalı’ya geldi. Okula “mikrop kültürünü” getiriyordu; bu yeni ilmi Rıfat Hüsamettin Pasteur’in kendinden almış, eli O’nun eline değmişti. Akif bu hocadan Pasteur’ün yalnız ilmini öğrenmedi; büyük feragatini de dinliyordu. Pasteur hristiyandı, ancak Akif Onun adını söylerken, gözleri büyür, sesi değişirdi. Mithat Cemal bu olayı şöyle anlatır:

Bana, Pasteur’ün resmini gösterir:

“Bu ne ilahi yüzdür!” der, öperdi. Sonra acı acı gülümser, ilave ederdi:

“Mu’tekid de (İnançlı)!”

Akif’e Pasteur’ü öğreten Rıfat Hüsameddin de mutekiddi ve Akif bu hocasını hep hürmetle anardı.

İsmail Safa

Şair, yazar, eleştirmen. Ünlü yazar Peyami Safa'nın babasıdır. Zaman zaman "Kâmil" takma adıyla da şiir ve yazılar yazmıştır.

İsmail Safa, II. Abdülhamid baskısına cephe alan o dönemin aydınlarındandır. Kendi görüşünde olan Ubeydullah Bey, Hüseyin Siret, Tevfik Fikret, Abdullah Cevdet gibi arkadaşlarıyla sık sık toplantılar yapıyordu. O günlerde yazdığı "Ey Halk Uyan" ve "Sultan Hamid'e" adlı şiirleri büyük ilgi, bir o kadar da tepki uyandırdı. Diğer arkadaşları gibi o da, devlet yönetimi tarafından devamlı gözaltında tutuldu.

Mehmet Akif Ersoy, edebiyat hocası İsmail Safa'nın izinden giderek yazdığı mesnevileri şair Hersekli Arif Hikmet Bey övgüyle karşıladı.

Muallim Naci

1850’de İstanbul’da doğdu. 13 Nisan 1893’te İstanbul’da yaşamını yitirdi. Dilin yalınlaştırılmasını savunan
Tanzimat Dönemi'nin önemli şair ve yazarı.

Mehmet Akif 14-15 yaşlarında iken ortada doğu ve batı diye iki taraf vardı. Tanzimatçılardan arta kalanlarla, yeni yetişen nesil; Muallim Naci taraftarlarıyla fikir yönünden çarpışma halinde idiler. Muallim Naci, Mehmet Akif’in mülkiyeden hocası idi. Bu yüzden Mehmet Akif, Muallim Naci’nin tarafını tutuyordu. O yeni olduğu halde, yenilik isteyenlere katılmadı. Yaşadığı muhit ve gördüğü tahsil hayatı onu tabiî olarak Muallim Naci’ye bağlıyordu. Muallim Naci, gazel vadisinde, yeni tarzda bir takım güzel şiirler de yazıyordu. Mehmet Akif, Muallim Naci’nin yalnız gazel vadisindeki şiirlerini taklit etti ve o şekilde şiirler yazmağa başladı. Lâkin sonradan bu ilk yazılarını beğenmeyerek yayımlamaktan vaz geçti ve yırtıp attı. Buna rağmen o bir türlü hocasının tesirinden kurtulamamıştı. İstanbul Darülfünununa profesör olduğu zaman bile Muallim Naci’nin (Tevhid) adlı şiirini talebesine yazdırmış ve bütün bir ders boyu bu şiiri açıklayarak Muallim Naci’ye olan bağlılığını ve hayranlığını ispat etmiştir.

http://bilgiguncesi.net/
*

Mehmet Akif Ersoy ilk şiir deneylerine lise öğrenimi sırasında başlamış. Veteriner Okulu'ndayken Ziya Paşa'yı, Namık Kemal'i, özellikle Muallim Naci'yi severek okumuştu.

"İlk şiirlerimde birkaç şâiri kendime numune aldım: Evvelâ Ziya Paşa gelir. Naci’nin nazmı da pek hoşuma gitti. Âdeta onu kendime meşk ettim. Kemâl’den, Hamid’den de fikren çok müstefîd oldum. Eskileri de çok okumuş, sevmiştim, ilk eserlerimde onların büyük izleri görülürdü. Zannediyorum ki okuduğum Şark ve Garp muhalledâtı içinde Sa’dî’den eserleri kadar üzerimde hiçbiri müessir olmamıştır." (Mehmet Akif, www.haber7.com/

Şeyh Sadi (Sadi Şirazi)

Mehmet Akif'in çocuk yaşlarından itibaren elinden düşürmediği doğulu şairlerin başında Şeyh Sadi geliyordu. Lise öğrenimini tamamladıktan sonra İranlı şaire beslediği hayranlık daha bilinçle anlama çabasına dönüşlü. Ezberine geçen parçalan yeniden düşünüp yorumlayarak, onun barışçı ve insancı dünya görüşüne dayanan felsefesini anlamaya çalışıyor, Öz ve biçim yönlerinden çağdaşlarıyla karşılaştırarak değerlendiriyordu.

Bakınız: Mehmet Akif'te Sadi Tesiri, Doç. Dr. Ahmet Sevgi

Akif, 1910'larda yayımladığı bir yazısından, batılı şairlerden Victor Hugo'yu, Lamartine'i de severek okuduğunu, özellikle Lamartine'i Fuzuli kadar kendisine yakın bulduğunu anlıyoruz."Fransız şâirlerinden Hugo, Lamartin ile klasiklerle çok uğraştım. Daudet ile Zola’yı fazlaca okudum." (Mehmet Akif, www.haber7.com/)

M. Akif, Muhammed Abduh’un uzun soluklu bir eğitim aşamasından sonra İslam öncülerini yetiştirmek tercihinden yana olmakla birlikte hayatını Cemaleddin Efgânî’nin ihtilâlci karakteriyle geçirmiştir.
"19.yy’da C.Efgani (1839–1897) ve M.Abduh (1845–1905) önderliğinde oluşan İslamcı fikir hareketi günümüze kadar etkisini sürdürmekte ve halen birçok bölgeyi etkilemektedir. Fikirleri M.Akif üzerinde etkili olan iki isimdir." (Prof. Dr. M. Naci Bostancı)

İnsan / Mehmet Akif Ersoy

2012-02-26T12:59:00.000+02:00

Ve tez'umu enneke cismun sagîrun,

Ve fike'n-tave'l-alemu'l-ekber

(İmam Ali)

Ey insan, sen kendinin küçük bir cisim olduğunu sanırsın,

Oysa en büyük âlem senin içinde gizlidir. (İmam Ali)

Haberdar olmamışsın kendi zatından da hala sen

"Muhakkar bir vücûdum!" dersin ey insan, fakat bilsen.

Haberdar olamamışsın kendi zatından da hala sen,

"Hakir bir varlığım" dersin ey insan, fakat bilsen.

Senin mâhiyyetin hattâ meleklerden de ulvîdir:

Avâlim sende pinhandır, cihanlar sende matvîdir:

Senin mahiyetin hatta meleklerden de yücedir.

Alemler sende saklıdır. Cihanlar sende toplanmıştır

Şiirin devamı tr.yenisehir.wikia.com/

Mehmet Akif Ersoy'un mektupları

2012-02-26T08:18:00.000+02:00

Mahir İz' e mektup

İki gözüm Mahir Bey,

Kaç haftadır sana mektup yazmak istediğim halde muvaffak olamadım. Çünkü neşveli bir zamanımın vürûdunu bekliyordum. Baktım ki, intizârım daha bir hayli uzayacak, hemen “her çi bâdâbad” diyerek şu satırları karalamaya başladım.

Bir buçuk aydır Hilvan’dayım. Geleli beri elime kalem almadım. Çünkü biraz okumak niyetinde idim. Vâkıa haylice okudum, lâkin kıyâmete kadar okusam, bizim karihaya küşâyiş geleceği yok! Maamâfih zar-zor yazmaya çalışacağım. İyi kötü bir mahsûl zuhur ederse, hediye olunmak tabiîdir. Artık ne çıkarsa bahtınıza.

Mektubun tamamını; ayrıca Mehmet Akif'in Mahir İz'e yazdığı diğer mektupları okumak için tıklayınız.

***

Şerif Muhiddin Targan'a mektup

Beyim, efendim,

Kemâl-i isti’cal ile beklediğim iltifatnamenizi dün aldım. Cevabını postaya yetiştirmek için şimdi karalıyorum. Azminiz, kararınız şüphe yoktur ki musîbdir. Bidayette tesadüf edilecek manialar tabiî görülmeli. İnsan bir mahalleden diğerine göç edince bile değişiklik icabı az çok rahatsız oluyor, alışıncaya kadar sıkıntı çekiyor. Bunların geçici olduğunu asla hatırdan çıkarmayarak istikbale kemâl-i itmînan ile yürümeli. Hayatta muvaffakiyetin sırrı bundan ibaret. Bendeniz kabiliyet, kudret itibariyle mutavassıt derecede birçok adamlar gördüm ki cüretleri, haybet u hirmanî karsısında cesaretleri sayesinde pek büyük mevkiler kazandılar. Siz de artık kendinizi bilmelisiniz, mahviyeti israf, tebzîr derecelerine götürmeyerek muazzam bir mevcudiyetiniz bulunduğundan haberdar olmalısınız. Ah! Sizi garba doğru uçurmak isterken benim zavallı şarkımın mazhariyet-i elîmesini düşünüyorum da beynimin sarsıldığını hissediyorum. Ne olurdu, yurdun âfâkı nidayı sanatı sadalarla karşılayacak kısmet ve kabiliyette olaydı! Piastro’nun gösterdiği vefakârlık beni çok mütehassis etti. Demek sanat bir çılgını bile yükseltiyor, derinleştiriyor. Aferin yahudiye! Allah İslâm nasip etsin desem korkuyorum bize dönecek!

Mektubun devamını ve Mehmet Akif'in Targan'a yazdığı diğer mektupları okumak için tıklayınız.

***

Kızı Suat Hanıma mektup

“Bu seferki mektubun o kadar hoşuma gitmedi. Fazlaca sıkılmakta olduğundan, medenî memleketlerdeki hayatın başkalığından bahsediyorsun. İyi ama, sizler o medeniyetten, umrandan uzak yerlerde ebediyyen bulunmak ıztırârında değilsiniz ki! İşte üç yılın biri hemen bitmek üzere! Mütebaki iki sene de göz yumup açıncaya kadar gelir geçer.
Evet, muntazam, mamur şehirlerde, refah ile ömür sürmeyi herkes arzu eder. Fakat bu arzunun tatmini için ara sıra fedakarlık zaruridir. Bugün yüzlerce milyon efrad-ı beşere hakim bulunan İngilizleri gözümüzün önüne getirelim. Acaba heriflerin bu kudretleri, bu muvaffakietleri tesadüfen mi oluvermiş, yoksa milletçe birçok mesaiye, birçok şedaide katlanmak sayesinde mi elde edilmiş? Londra'da doğmuş, naz u naim içinde büyümüş, ebeveyninin milyonları sayesinde her türlü ihtiyaçtan fersahlarca uzak bir lordun oğlu, kalkıyor, Sudanlara, Afrika'nın en yaşanmaz, en cehennemi bucaklarına giderek gençliğinin en kıymetli çağlarını, İngiltere hesabına, o kumlara gömüyor. Vatanı uğrunda çektiği tahammül-sûz meşakkatleri hiçe sayıyor. Daha doğrusu kendisi için şeref biliyor. Biz biçarelerse İstanbul' dan çıkıp Bursa' ya gitmeyi felaket telakki ediyoruz! Bizim Mithat Cemal “Bizler dünyaya gelmemişiz, İstanbul' a gelmişiz!” (Suad Hanım'a Mektup, 19 Nisan 1934)

Kaynak :
Bir zor zaman adamının Firaklı Nameleri, Adnan Şerifoğlu
Ayrıca bakınız.
http://www.timas.com.tr/
Mehmet Akif'in Mısır'dan kızına yazdığı mektuplar, Akif Edip, Milli Gazete

***
Damadı Ahmed Beye mektup

Evlâdım Ahmed Bey,

Mektubunu aldım. Sıhhatiniz yolunda imiş ki, hayatta olanlar için bu kadar büyük ni’met yoktur. Binâenaleyh karşılıklı şükretmeliyiz.

Şarka azîmet için hazırlanmak emrini almışsınız. Rabbim hayırlı eylesin. Hamd olsun gençsiniz, dinçsiniz. Yurdun her tarafını dolaşmalı, her tarafına hizmet etmelisiniz. Vatan bir küldür ki tecezzî kabul etmez: şarkı, garbı, şimâli, cenûbu kâmilen nazarımızda bir olmalıdır.Uzak, yakın, soğuk, sıcak dememeli, elimizden geldiği kadar, hatta bunun fevkinde olarak fedâkârâne çalışmalıyız. Başka türlü ne yaşamak, ne de memleketi yaşatmak imkânı yoktur. Allah sizin gibi fedâkâr, vefâkâr evlâdına, sizin gibi fedâkâr, vefâkâr evlâdını da mübârek yurdumuza bağışlasın, amin. Su’âd ile Ferdâ’yı baraber götürecek misiniz? Evvelce böyle bir hareket vukû’nda onları bu tarafa göndermek tasavvurunuz vardı. İsterseniz yine o tasavvurda sebât edin. Ferdâ’yı burada mektebe veririz, gider gelir.Vâlidesi de Hilvan’ın havasından bir müddet için istifade eder. Geçen yaz az vakitte çok müstefîd olmuştu. Ma’mâfih yine siz bilirsiniz. Mahall-i azîmetiniz ta’ayyün ettikten sonra ikiniz düşünür taşınır kararınızı verirsiniz, olmaz mı evladım?

Devamını okumak için tıklayınız

Diğer bazı mektuplardan seçmeleri okumak ve fotoğraflar görmek için tıklayınız.

Gönüllü sürgün Mehmet Âkif Ersoy'un Mısır mektupları, Hasan Hüseyin Kemal

Habertürk yazarı, Mehmet Akif Ersoy'a ait mektup ve fotoğrafları yayınladı.

Mehmet Akif Ersoy'a dair anı yazıları

2012-02-25T19:54:00.000+02:00

Müslümanlar neden geri kaldı?

Hocalara da şiddetli hücumlarda bulunurdu. Birgün bizde konuşurken söz hocalara intikàl etti. Keskin hücumlara başladı. Birçok yerde haklı idi. Müfrit noktalarını biraz tâdîl etmek istedim. Münâkaşa uzadı. En son bana dedi ki: “Hoca, İhyau Ulûm’un var mı?”, “Var” dedim. Birinci cildini istedi. Kudretli bir müdâfa’a silâhına sarılacağını anlamakta gecikmedim. İlim bahsini açtı, lâzım gelen yerlerini okudu. Dedi ki:
“Hayât-ı beşere âid ilimleri, meselâ tıp ilmini öğrenmek farz-ı kifâye mi?”
“Evet” dedim.
“Bunun istinâd ettiği ilimler de farz-ı kifâye olur mu?”
“Evet”
“Cemiyet hayatına âid ilimler, fenler, meselâ en basiti lüks olmayan mensucat imâlini öğrenmek ve dokumak farz-ı kifâye mi?”
“Evet öyle olması lâzım. Gazâli öyle söylüyor.”
‘Ya müdâfa’a vesâiti? Meselâ balistik ilmi ve bu ilmin istinâd ettiği yüksek riyazi, fizik, kimya, makine ilimleri farz-ı kifâye mi?”
“Evet.”
“Senin mesleğin olan hey’et ilmine istinâd ettiği ilimlerle beraber farz-ı kifâye demez misin?”
“Evet, derim.”
“Ey, farz-ı kifâyenin hükmü ise ihtiyaç mevcut olduğu takdirde farziyyetin herkese şâmil olması değil mi?
“Öyle.”
“Peki, din ilimlerinin zarurî olan hâcet mikdarından ilerisi, yâni din âlimi olmak da farz-ı kifâye değil mi?”
“Evet öyle.”
“Öyle ise, yüzlerce din âlimine karşı memleketin bir hekimi yok iken, din âlimi olmanın farz-ı kifâyeliği kalmadığı, fakat bir tabib yetiştirmenin farz-ı ayın olduğu zamanlarda niçin medrese farzın îfâsına koşmamıştır? Acaba ulemâ sınıfı bu gibi dînî emirlere kulak assalardı, başımıza bu haller gelir miydi? Müslümanlık bu za’fa uğrar mıydı? Bu vaziyet maskaralık değil de nedir? Gazâlî’nin haykırmasına niçin kulak verilmedi?”
“Doğru” dedim, sustum, Çünkü yerden göğe kadar haklı idi.(Çantay, s. 250, Fatin Gökmen Bey’in hâtırası.)

Diğer anıları okumak için tıklayınız. http://www.genckizlar.net/

***

Mehmet Akif''in sorumluluk duygusuna bir örnek

Akif’in, milleti adına yaptığı bütün görüşmelerde ve seyahatlerde ne kadar ağır bir sorumluluk duygusu taşıdığını, Berlin’deki hayatına şahit olan gazeteci Habip Edip Törehan, şöyle nakleder:

“Ben bundan tam kırk sene evvel bir talebe olarak Berlin’de bulunurken şair Mehmet Akif’in Berlin’e geldiğini duymuştum. Onu ismen ve eserleri ile tanırdım. Babam, merhum Halil Edip’in şair olması hasebiyle dostlukları fazla bulunmasına rağmen kendisini şahsen tanımıyordum.

Berlin’in işlek bir tren istasyonunun karşısında ikinci sınıf ve mütevazı bir otelde oturduğunu haber aldım ve ziyaretine gittim. Babamın ismini söylediğim vakit bana çok büyük iltifat etti. O günden itibaren her gün kendisine uğruyor, günlük Alman gazetelerinde bizi alakadar eden haberleri tercüme ederek bildiriyordum.

Kendisinin söylediğine göre, Alman hariciyesi ona da muhteşem bir otelde büyük bir daire tahsis etmiş, fakat şair Mehmet Akif bunu reddetmişti.

Berlin’e gelmesinin maksadı: O zaman Birinci Dünya Savaşı’nda Almanya ile müttefik bulunduğumuzdan Arapça beyanname yazılıyor ve bunlar uçaklarla Fransız ordusundaki Müslüman askerlerinin bulunduğu yerlere atılıyordu. (...) Bu beyannameleri şair Akif, Arapça olarak kaleme alıyordu...

Almanlar’ın kendisine muhteşem bir hayat sürmesini teklif ettikleri zaman: ‘Çok müteessirim ki burada sizin ücretini verdiğiniz otelde oturuyor ve yemek masraflarını da size ödetiyorum. Bu parayı vermeme imkân yoktur, eğer bu imkâna sahip olsaydım size beş para ödetmezdim, onun için en asgarî masrafı yapmak mecburiyetindeyim, benim gördüğüm hizmet yalnız size değil, sizinle müşterek olan memleketime aittir.’ demiştir.

Ben bir talebe olduğumdan kendisine fazla davetler yapamıyordum, fakat o, en basit şeylerle iktifa ediyordu. Bir gün akşam yemeğini bulunduğu otelde yerken beni de davet etmişti. Ben yemek listesinde en basit ve oldukça ucuz bir şey ısmarlamış ve bununla iktifa etmiştim. Yemek bittikten sonra garson hesabı getirdi. Çünkü her defasında o, hesap pusulasını imza ediyormuş. Bana tercüme ettirerek garsona bu hesaptan benim masrafımı çıkarmasını, onu kendisi ödeyeceğini bildirdi. Garson buna lüzum olmadığını söylediği hâlde şair Akif ısrar etti ve çantasında bulunan birkaç marktan benim yemek paramı ödedi.”

Yazının tamamını okumak için tıklayınız:

Eşref Serkan Yücesoy

***

Bir tevazu vakası

Üstad çok mütevazı idi. Gösterişi hiç sevmezdi. Sırası gelmeyince ilmini bile izhar etmezdi. Mükemmel Fransızca bildiği halde söz arasına Fransızca bir kelime karıştırdığı ömründe vâki değildi. Zâhir-i ahvâli de ilmini, irfânını gizleyebilmeye müsâid. Onu yakından tanımayanlar, onun eserlerini bilip okumayanlar, onu görünce hiçbir şey anlamazlar. Çok zaman fesi kalıpsız, pantolonu ütüsüz, boyunbağı gelişigüzel bağlanmış, sakalı uzamış gezerdi. Çizme biçiminde, fakat yumuşak deriden hususî surette yaptırdığı mestleri vardı. Pantolonun paçalarını içine koyardı. Mestleri dizlerine kadar uzundu. Bilhassa harekât-ı milliye zamanında Anadolu’da hep böyle gezerdi. Fakat son derece temizliğe itina ederdi. Tanıdıkları tarafından, tanımayanlara: “ﬁâir Mehmed Âkif Bey!” diye tanıştırıldığı zaman, muhâtabı bir müddet hayret içinde kalırdı. Adeta inanamıyordu. Bu kalıp kıyafetin içinde o dehâ-yı şi’r ü edeb nasıl olur? Tereddüde düşerdi. Üstad da bunu hissetmez değil, fakat nedense hiç aldırmazdı. Hattâ zannedersem hoşuna da giderdi. Üstad’ın Eğinli bir arkadaşı var. Beşiktaş’ta oturuyor. Üstad ara sıra onu ziyarete gider. Eğinlinin ahbabları da gelir. Bunlardan bir tanesi, Üstad’ı ya bir kasap, ya bir et müteahhidi zannediyormuş. Birgün Üstad’a Dârülfünûn kapısında rast gelir. Ahbabın ahbabı diye bir tanışıklık var ya. Bu kasabın, yahut bu et müteahhidinin burada bulunmasını merak eder. Merhabadan sonra: “Hayrola! Buraya niçin geldiniz?” “Ders için.” Anlayamaz. Biraz durur. Üstad’ın yüzüne dikkatle bakar. Kendi kendine: “Allah Allah, der, bu yaştan sonra, bu saç sakalla Dârülfünûn’a devam. Çok tuhaf şey! Belki adamcağıza ilim hevesi gelmiştir. Ama talebe de olamaz. İhtimal, dersleri dinliyor...” İçinden gülerek, şaşarak: “Sâmi’în sıfatıyla mı?” der. (Sâmi’: Dinleyici) “Hayır.” Yine anlayamaz. Düşünmeye, Üstad’ı süzmeye başlar.

Devamını okumak için tıklayınız.http://tr.yenisehir.wikia.com/

Ragıp Alkan

***

Mehmet Akif Ersoy’un Çanakkale Savaşı İle İlgili Düşündüren Bir Anısı

Çanakkale savaşları Birinci Dünya Savaşı'nın diğer cephelerinde olduğu gibi tam bir trajedi savaşıdır. Çıkışı itibarıyla büyük devletler için bir "paylaşım savaşı" dır.

Sarıkamış, Sîna, Filistin ve Suriye cepheleri tam bir fâcia olmuş, güya birlikte savaştığımız Alman ordusu ve subayları bizi birçok yerde hezimete uğratan kararlara imza atmışlardır. Bu öyle bir müttefiktir ki, Osmanlı, Kudüs'ü İngilizler'e kaybettiğinde bizim siperlerimizde hadiseyi sevinçle karşılamıştır.

Bakınız o günlerde Berlin'de resmi görevle bulunan merhum Âkif, bu durumu nasıl anlatıyor:

"Bir gün Berlin'de gezerken birden bire kilise çanları gümbür gümbür çalmaya başladı. Çan sesleri her yanı inletiyordu. Bütün halk art arda ve kulakları patlatırcasına coşkuyla çalan bu kilise çanlarının, büyük bir zaferin habercisi ve müjdesi olduğunu anlamış ve sokaklara dökülmüştü. Biz de sevindik ve dedik ki: 'Herhalde Almanlarla beraber itilaf devletlerine karşı bir cephede zafer kazanmış olmalıyız ki, kilise çanları bu zaferi kutluyor olmalı.' Ancak biraz sonra olayın mahiyetini öğrendiğimizde, bütün heyet üyeleri olarak küçük dillerimizi yutacak kadar hayret ve şaşkınlık içinde şok olmuştuk. Evet bu kilise çanları, meğer Mısır bölgesinde ve Kanal cephesinde İngilizlerin, dolayısıyla Hıristiyanların, Müslüman Türklere, yani bize karşı kazandığı zaferin Alman halkına müjdesini haber vermekteymiş..."

Kaynak: Yeniusmanlılar.org.
***
Mektep Arkadaşının Çocukları

Beylerbeyi'ndeki evinde kendi yağı ile kavruluyordu. O sırada, ona, her cuma, sabahtan gidiyordum: Kitap okuyorduk. Sabahtan gittiğim için de öğle yemeklerine ondaydım. îstifadan sonra mazeretler bularak yemeklerden sonra gitmeye başladım: Evin ıstırabı o derece belliydi.

Bir cuma Akif'in evinde sekiz çocuk buldum. Teker teker çok sevimli olan çocuklar bir araya gelince ne manzara alırlar malûmdur. Evde sekiz kişilik bir kıyamet kopuyordu. Akif'in beş çocuğuna katılan bu üç çocuğun komşudan gelmiş ufak misafirler olduğunu zannettim ve ertesi cuma bu çocuk gürültüsüyle artık karşılaşmam sandım. Fakat her cuma sekiz çocukla sofada aynı kıyamet kopuyordu. Akif de buna katlanıyordu. Bu üç çocuğun gelişi, Akif'in çocuklarına da fazla hürriyet vermişti.

Bir cuma, sofada, çocuklardan birinin yanağını hıncımdan çimdikler gibi sıkarak, Akif e sordum:

- Kim bu yavrular?

Akif cevap vermedi.

Odaya girince, bu üç ıstırabını, bu misafir çocuklarını Akif’le takılarak tebrik ettim. Akif in yüzü değişti:

- Misafir çocukları değil, benîm çocuklarım! Dedi.

Üç beş haftada üç çocuğu nasıl olurdu?

- Hasan Efendi öldü de..Dedi; ve bu çocuklar, kim evvel ölürse hayatta olanın bakacağı çocuklardı, rahmetli Hasan Efendinin çocukları. Fakat Akif bu çocuklardan daha güzeldi: Mektepte verdiği sözü hâlâ unutmayan bir çocuk.

Yazının tamamını okumak için tıklayınız.

Mithat Cemal Kuntay

***
Edirne Yılları

O zamanlar Akif 20 ile 25 yaş arasında idi. Benim bir beygirim vardı. Akif bunun üzerine meşhur kıl heybesini asarak üstüne biner, köy köy gezerdi. Türk köylerinden topladığı bin bir destanı içli ve duygulu gönlünden taşırarak anlatırdı.

Yazının tamamını okumak için tıklayınız.

***

Kızından Bir Hatıra

Üstad’ın kızı Cemile anlatıyor: Heybeliada’ya gelince babam hemen bir çamın altına oturur, arkasını çama dayar, saatlerce burada dalardı. İki saat, üç saat geçer, bir kelime konuşmazdı. Nefes aldığı bile işitilmeyecek kadar dikkat ve huşu içinde yalnız gözleri hareket ediyordu. Ortalık kararıyor, yahut gece yarısı olur.”Artık baba gidelim, derim, “peki!” der. Fakat gene oturur. Biraz sonra gene tekrar ederim. Yavaş yavaş harekete gelir, hiç de oradan ayrılmak istemeyerek bastonuna dayana dayana eve dönerdik.

Bir gün mektebe giderken çantamın eskiliğinden dolayı ağlamıştım. Onun üzerine babam bize bir çocukluk hatırasını nakletti:

Yazının tamamını okumak için tıklayınız.

***

Halkalı Baytar ve Ziraat Mektebi

Bu okulun güzel özellikleri vardı. Öncelikle dersler çok sıkı, öğrenci “adam olmaya mecburdu”. Ayrıca öğrencilerin çoğu temiz halk tabakasının çocuklarıydı. Bazıları da Akif gibi babasızdı. Kimsesiz çocuklar birbirlerini sevmeye muhtaçtılar. Okulda başlayan arkadaşlıkları ömürlerinin sonuna kadar sürecekti. Fazlı, Ali Rıza, Hasan… Bir dostu daha vardı, Doru. Doru, Halkalı Sivil Veteriner Okulunun harasındaki hırçın attı. Buna yalnız Akif bine biliyor, başkaları ise düşüyorlardı. Bu at, Akif’in gururuydu ve Akif, “Onu sadece ben ram ediyorum!” diyordu. Bu okul, Akif’in sağlam bir dini bilgi ve sarsılmaz bir imanla, müspet bilimin harika bir uyumunu sağlayan zihni yapısını oluşturdu. Şiire ilgisi de bu yıllarda ve okulun son iki senesinde başladı. Akif’in bu yıllarda yazdığı şiirlerin çoğunu beğenmediği için yayımlamamış,imha etmiş,dostlarının defterlerine kaydettiği çok az şiiri bugüne kadar gelebilmiştir.

Mehmet Akif 22 Aralık 1893’te, o zaman “Halkalı Baytar ve Ziraat Mektebi” adını taşıyan Veteriner Fakültesi’nden birincilikle mezun oldu.

Yazının tamamını okumak için tıklayınız.

Kaynak:http://www.yozgatvho.com/

***

Atatürk'ü öldürmek isteyen islamcı İngiliz ajanı Mustafa Sagir ve Mehmet Akif

2012-02-25T07:28:00.000+02:00

Mustafa Sagir'in İngiliz casusu olduğunu Mehmet Akif ortaya çıkarıyor ve Atatürk'e haber veriyor.
Akif'in oğlu Emin Ersoy tarafından "Safahat Şairinin Oğlu Anlatıyor" başlığı altında 12 Şubat 1948-6 Haziran 1948 tarihleri arasında 15 tefrika olarak Millet Mecmuası'nda yayınlanan hatıralara göre Mustafa Sagir olayı kısaca şöyle ortaya çıkıyor:

Mustafa Sagir kendisine Hint Müslümanlarının Ankara hükümetini alkışlayan bir ferdi, âlem-i İslam'ın Anadolu'da bir azası, bir sefiri süsü veriyordu.
Akif eskiden beri Türkiye'de İttihad-ı İslam teşkilatına çalışan, hitap eden bir mütefekkir olarak tanınmaktadır. Akif Sagir'le samimiyet peyda etmiştir.
Mustafa Sagir, Akif'in Taceddin Mahllesi'ndeki evine gelip gitmekte, mektuplaşma adresi olarak bu evi kullanmaktadır. Bu adrese Hindistan'dan, İstanbul'dan, Mısır'dan o kadar çok mektup gelmektedir ki, Akif'in şüphelerini daha da artırır.
Bir gün Mustafa Sagir'e İstanbul'dan büyük bir zarf gelir. Kazara ucu yırtılan zarfı, zaten şüpheleri iyice artan Mehmet Akif yırtarak açar. Zarfın içinde çok sayıda kâğıt vardır ama bomboştur. Sadece İstanbul'da havaların yağmurlu gittiğinden bahsetmekte, Mustafa Sagir'e başarı dilemektedir.
Zarfın içinden çıkan sayfalar o günün şartlarında laboratuarlarda tahlil edilir. Casusların kullandığı görünmez kimyevi mürekkeple yazılmış şifreli dokümanlardır hepsi.
Bir sabah Ankaralılar Büyük Millet Meclisi'nin karşısındaki meydanlıkta (Ulus meydanı) asılmış bir ceset görürler. Hintli "İslamcı" İngiliz casusu Mustafa Sagir İslam'a ve Türk milletine ihanetin bedelini canıyla ödemiştir.
Yazının tamamını okumak için tıklayınız
Ramazan K. Kurt
*
Ayrıca bakınız

Mustafa SagirVikipedi, özgür ansiklopedi

İngiliz casusu Mustafa Sagir (Sagîr), Ahmet Dursun

Mehmet Akif Konulu şiirlerden...

2012-02-25T07:21:00.001+02:00

Yüreğimin Nidaları

…..

Akif olmak zor iştir üstadım,.

Kalemle değil gönülle yazmaktır Akiflik,.

“On kıta”ya koskoca bir tarihi sığdırmak,.

Gönülleri fetheden emsalsiz bir fatih olmaktır.

…..

Şiirin tamamını okumak için tıklayınız

Ahsen Nazlı Usta

*
Mehmet Akif Ersoy'un Anısına

…..

Yazık ki... Ben acizim

Dilin vurmaz kaleme

Sözünün üstüne

Söz söyleme cesaretine

Sen varken tarihte

Olmuyor Mehmet Akif, olmuyor.

Şiirin tamamını okumak için tıklayınız.

Erdoğan Ergin, (27 Aralık 2004)

Mehmet Akif Ersoy'a
Akif ki şiiriyle

Şair, hatip, bir güldür.
Milletinin derdiyle,
Yanık, öten bülbüldür.

.....

Şiirin tamamını okumak için tıklayınız.

Rıfkı Kaymaz

Mehmet Akif Ersoy ile ilgili şiirler,http://arama.edebiyatdefteri.com/

Japonlar / Mehmet Akif Ersoy

2012-02-24T20:16:00.000+02:00

Sorunuz, şimdi, Japonlar da nasıl millettir?

Onu tasvire zafer-yâb olamam, hayrettir!

Şu kadar söyleyeyim: Din-i mübinin orada,

Ruh-u feyyazı yayılmış, yalınız şekli: Buda.

Siz gidin, saffet-i İslam’ı Japonlarda görün!

O küçük boylu, büyük milletin efradı bugün,

Müslümanlıktaki erkan-ı sıyanette ferid;

Müslüman denmek için eksiği ancak tevhid.

Doğruluk, ahde vefa, va’de sadakat, şefkat;

Acizin hakkını i’laya samimi gayret;

En ufak şeyle kanaat, çoğa kudret varken;

Yine ifrat ile vermek, veren eller darken;

Kimsenin ırzına, namusuna yan bakmayarak,

Yedi kat ellerin evladını kardeş tanımak;

“Öleceksin!” denilen noktada merdane sebat;

Yeri gelsin, gülerek, oynayarak terk-i hayat,

İhtirasat-ı hususiyyeyi söyletmeyerek,

Nef-i şahsiyi umumunkine kurban etmek...

Daha bunlar gibi çok nadire gördüm orada.

Ademin en temiz ahfadına malik bir ada.

Medeniyyet girmiş yalınız fenniyle...

O da sahiplerinin lahik olan izniyle.

Dikilip sahile binlerce basiret, im’an;

Ne kadar maskaralık varsa kovulmuş kapıdan!

Garbın eşyası, eğer kıymeti haizse yürür;

Moda şeklinde gelen seyyie gümrükte çürür !

Gece gündüz açık evler, kapılar mandalsız;

Herkesin sandığı meydanda, bilinmez hırsız.

Ya o mahviyyeti insan göremez bir yerde...

Togo’nun umduğumuz tavrı mı vardır? Nerde...

“Gidelim!” der, götürür! sonra gelip ta yanıma;

Çay boşaltırdı ben içtikçe hemen fincanıma.

Müslümanlık sanırım parlayacaktır orada;

Sâde, Osmanlı’ların gayreti lazım arada.

Misyonerler, gece gündüz yeri devretmedeler,

Ulema, vahy-i İlahiyi mi bilmem, bekler?

Mehmet Akif Ersoy

***

Kaynak:http://tr.yenisehir.wikia.com/ , http://www.japonya.org/ http://www.sinemasia.com/

__________________

Ayrıca bakınız
Mehmet Akif ve Modern İlim, A. Osman Dönmez

Zulmü Alkışlayamam / Mehmet Akif Ersoy

2012-02-24T20:14:00.000+02:00

Zulmü Alkışlayamam

Zulmü alkışlayamam, zâlimi asla sevemem;
Gelenin keyfi için geçmişe kalkıp sövemem.
Biri ecdâdıma saldırdı mı, hattâ boğarım!..
- Boğamazsın ki!
- Hiç olmazsa yanımdan koğarım.
Üç buçuk soysuzun ardında zağarlık yapamam;
Hele hak nâmına haksızlığa ölsem tapamam.
Doğduğumdan beridir âşıkım istiklâle,
Bana hiç tasmalık etmiş değil altın lâle!
Yumuşak başlı isem, kim dedi uysal koyunum?
Kesilir belki, fakat çekmeye gelmez boyunum!
Kanayan bir yara gördüm mü yanar tâ ciğerim,
Onu dindirmek için kamçı yerim, çifte yerim!
Adam aldırma da geç git, diyemem aldırırım.
Çiğnerim, çiğnenirim, hakkı tutar kaldırırım!
Zalimin hasmıyım amma severim mazlumu...
İrticâın şu sizin lehçede ma'nâsı bu mu?

Mehmet Akif Ersoy

İnternet sayfalarında Mehmet Akif Ersoy (V)

2012-02-24T13:10:00.000+02:00

Ümmetin ve Milletin Soylu Feryadı Mehmed Akif Ersoy

Bizim milli şairimiz Mehmet Akif’in duyup dile getirdiği hep bu ümmetin ve milletin ıstırapları olmuştur. Bütün eserlerini aczinin göz yaşları olarak tanımlayan Akif iç dünyasını şöyle ifade ediyor:
Ağlarım, ağlatamam, hissederim, söyleyemem
Dili yok kalbimin, ondan ne kadar bizarım
Gözlerini dünyaya açıp etrafta olup bitenleri idrak edecek çağa geldiği zaman, haçlıların başta Anodulumuz olmak üzere bütün İslâm âlemini parça parça ettiklerine şahit oldu. Dünyaya hakim olan koskoca bir imparatorluğun, binlerce sene hür yaşamış bir milletin bir kaç vilayete sıkıştırılıp yok edilmek istendiği bir sırada, maddi, manevi felaketlerimizin enkazı içinde ıstıraplı bir bülbül edasıyla yasımızı dile getiren onun kadar samimi bir şaire rastlamıyoruz.

Yazının tamamını okumak için tıklayınız.

A. Vefa Temel

***

Mehmet Akif

Akif, Kurtuluş Savaşı'nın sembol ismidir. Vaazları, şiirleri valiler, ordu komutanları ve müftüler tarafından on binlerce çoğaltılarak Anadolu'nun en ücra köşelerine ve Rusya'nın içlerine kadar her yere dağıtılır. Kendisi Burdur mebusu olarak Birinci Büyük Millet Meclisine girer ve 1921 yılında İstiklal Marşını yazar.

Yazının tamamını okumak için tıklayınız.

Yasin Doğan

***

Gerçek Bir Örnek Şahsiyet Mehmed Âkif

Mehmed Akif, Milli Mücadele’nin davet edilenler kadrosundandır, bu şüphe götürmeyecek delillerle ortadadır. Kendisi en üst seviyede davet edilmiş, mebus yapılmış, dergisi Sebilürreşad’a Milli Mücadeleyi desteklemesi için imkân sağlanmıştır. Hem iç kamuoyu için, hem dış dünyadaki Müslümanları etkilemek için, hem de büyük bir İslam kongresinin organizasyonu için Mehmed Akif’e ve arkadaşlarına ihtiyaç hissedilmiştir.

Mücadele başta anti emperyalist, dolayısıyla o zaman emperyalist dünyanın lideri olan İngiltereye karşı, dolayısıyla bütün İslâm âlemini göz önünde bulunduran, gerektiğinde İslâm âleminin tepkilerinden faydalanmak isteyen bir karakterde idi.

Mücadelenin sona erişinde bu muhteva belli ölçüde değişmiştir, bunun izahı uzun yapılmalıdır, biz sadece temas ediyoruz. Bu değişim, Devletin oluşumunu ve sonrasını elbette etkilemiştir. Bununla birlikte, Cumhuriyeti kuran irade sahipleri, ne Mehmed Âkif’i ortadan kaldırmayı düşünmüşler ve ne de İstiklâl Marşı’nı değiştirme düşüncesini kuvveden fiile çıkarmışlardır.

Yazının tamamını okumak için tıklayınız.

Mehmet Doğan

***
Mehmet Akif ve Modern İlim

‘Niye ilmin adı yok, koskoca millette bugün?

Çünkü efkâr-ı umûmiyye aleyhinde bütün;

Çünkü yerleşmek için gezdiği yerde fünûn

Önce gâyetle büyük hürmet arar, sonra sükûn!’

“Akif’e göre ilerleme tekamülle olur: bu muazzam ağacın gövdesi baştan aşağı sayısız kökleri, tekmil dalı, tekmil budağı milletin sine-i mazisine merbut, oradan uzanıp gelmektedir. Bir cemaat bu ağacın bazı yerlerini, mesela çiçeğini beğenmez onu elindeki baltayla kesmeye kalkarsa, biliniz ki, sadece terakki imkânlarını değil; kendi kendini de yok eder. Çünkü ortada canlı bir varlık değil, sadece odun kalır.” 1 Evet, ilim yerleşmek için gezdiği yerlerde, hürmet ve huzur aramaktadır. İnsan yukarıdaki mısraları okuyunca, onca yıldır hiçbir şeyin değişmediğini, hiçbir şeyden ibret alınmadığını, her şeyin tekerrür edip durduğunu anlıyor.

Yazının tamamını okumak için tıklayınız.

A. Osman Dönmez

***

Mehmet Akif'te Dinî Duygu ve Düşünce

Mehmet Akif, sancılı bir dönemin şairidir. Dinî duygu ve düşünceleri de o çalkantılı dönemin, ruhunda bırakmış olduğu pek derin tesirlerle yoğrulmuştur. İnsan, Akif'in Safahat'ını, Safahat dışındaki şiirlerini, makalelerini, tercüme ve tefsirlerini sathî bir şekilde dahi tetkik edecek olursa; mazide kalmış dedelerimizin, ninelerimizin topyekün ah u vahlarını, iniltilerini ve bazen de canhıraş feryatlarını duyar. Akif de, büyük bir gürültüyle gelmekte olan, ama maalesef pek çok kimsenin farkında bile olmadığı bu tehlikeyi avazı çıktığı kadar haber vermeye çalışan kısık bir sestir.

Yazının tamamını okumak için tıklayınız.

M. Kazım Gülçür

***
Safahat Okumaları ve Tanımadığımız Akif

Mehmed Âkif, eserinde, ahvâlini mükemmel bir ifâde kudreti ile tasvir ettiği cemiyete bir mürşid-i kâmil gibi istikâmet de gösteriyor. Onun; Safahat’ında millete işâret ettiği her çâre, bugün de karşı karşıya olduğumuz birçok mes’elenin hâlline içtimâî bir reçete hükmündedir.

Öyle bir reçete ki, çâre sunduğu dert, bugün nerede ise bütün insanımıza bulaşarak mânen yıkan menfaat mikrobunun millete musallat ettiği derttir.

Yazının tamamını okumak için tıklayınız.

Kenan Algün

***

Şair Süleyman Nazif’in kaleminden Şair Mehmed Âkif…

"Evet!.. Evet, yine - ve mümkün olsa ömrümün sonuna kadar, dâima - Mehmed Âkif'ten bahsedeceğim. Bu büyük şairi benden ziyâde anlayanlar pek çoktur. Ve belki herkes benden ziyâde anlar. Fakat benim kadar duyan bir fânînin bu yeryüzünde mevcud bulunduğunu zannetmiyorum. Sünûhatının tecellîleri huzûrunda vakit vakit coşarak, okuyanları belki yoracak ve muhakkak usandıracak kadar uzun sahifeler yazmıştım. Yazdıklarımın duyduklarıma nisbetle pek nâ-kâfi ve pek sönük kaldığını her defasında görürdüm. Hissin huzûrunda idrâk pek zayıf kalıyor. Âkif ise yalnız hisse hitâb eden bir şâirdir.

Yazının tamamını okumak için tıklayınız.
Fahri Güven

***
Mehmet Akif’in Türklüğü ve milli kimliğimiz

Azerbaycan’a gidelim. Hakverdi Murat Merdamert’in, 16.09.2007’de Mirhaber adlı siteye koyduğu, “Mehmet Akif’in Türklüğe bakışı” başlıklı incelemesini Aslan Bulut 12.11.2010’da yayımladı.

Merdamert; “Akif’in babasının Arnavut, annesinin Buharalı olduğunu bilmekteyiz. Eserlerinde devamlı ’millet’e vurgu yapan Akif’in, bahsettiği bu millet kimdi?” diye soruyor, sonra da;

“Osmanlı Devletinden gayrimüslim milletler bir bir ayrılırken, Müslüman olanlar da kavmiyetçilik adına, bütünden kopmak için yer yer isyan ediyordu. Akif’in isyanı buna idi. Osmanlı Devleti için kurtuluş reçetesinin, ümmet bilinci olduğunu savunuyordu. Peki Akif’in ırka ve Türklüğe vurgu yaptığı eserleri yok mudur?

Mesela İstiklal Marşı’ndaki, ” Kahraman ırkıma bir gül, ne bu şiddet bu celâl “ dizesinde ya da, ” İhtiyar amcanı dinler misin oğlum Nevruz, “Ne büyük söyle, ne çok söyle, yiğit işte gerek, Lafı bol karnı geniş soyları taklit etme, Sözü sağlam, özü sağlam adam ol ırkına çek!” dörtlüğünde vurguladığı ırk hangi ırktır? Bu sorunun cevabı o kadar aşikârdır ki, şüphe dahi edilemez. O, kendisini Türk kabul etmektedir:

“Türk eriyiz, silsilemiz kahraman,
Müslümanız Hak’ka tapan Müslüman.
Putları Allah tanıyanlar aman,
Mescidimin boynuna çan asmasın.” (Ordunun Duası)

Yine Akif’in Türk’ü yücelttiği şiirleri mevcuttur: Bir Hintli’nin ağzından;

“Ah biz hayra yorar unsuru iman değiliz,
Hind’in İslâm’ını pek Türk’e kıyas etmeyiniz.
Onların Ruh-u şahametle coşan kanları var,
Bizde yok öyle samimi asabiyet, o damar.” (Süleymaniye Kürsüsünde)

Osmanlı Devleti sınırlarını aslında kimin yurdu olarak telakki ediyordu? Bakalım:

“Yurdu baştan başa viraneye dönmüş Türk’ün,
Dünkü şen şatır ocaklar yatıyor yerde bugün”

“Nerde Ertuğrul’u koynunda büyütmüş obalar,
Hani Osman gibi, Orhan gibi babalar?
Sıtmadan boynu bükülmüş de o dimdik Türk’ün,
Düşünüp durmada öksüz gibi küskün, küskün,
Hocazadem, ne sülükmüş o meğer vay canına,
Diş bilermiş senelerden beri

Türk’ün kanına.” (Asım’dan)

örneklerini veriyor.

Görüldüğü gibi Akif’e göre aidiyet, etnik bir mesele değil, aynı kültür ve medeniyetten olmaktır.

Yazının tamamını okumak için tıklayınız.

Sadi Somuncuoğlu

***
Akif, sosyolojik ve kültürel aidiyet bağlamında da
Türk milliyetçiliği yapmıştır

Âkif, biyolojik anlamda, etnik aidiyet bağlamında baba tarafından Arnavut, anne tarafından Türk olsa da sosyolojik, kültürel ve hukuki anlamda kendisini tamamen Türk saymış, Türk milletine mensubiyet şuurunu pek çok Türk’ten daha ileri seviyede dillendirmiş münevver bir Türk aydınıdır.
Etnik aidiyet bağlamında verili kimliği olan Arnavutluğu hiç öne çıkarmadığı yani kavmiyetçilik yapmadığı gibi; sosyolojik ve kültürel aidiyet bağlamında da Türk milliyetçiliği yapmıştır.

Yrd. Doç. Dr. İbrahim Tüzer'in Prof. Dr. Nurullah Çetin ile yaptığı röportajı okumak için tıklayınız.

***

Mehmet Akif Ersoydan Nükteler

2012-02-24T09:16:00.000+02:00

Yaşayışları Dinimiz Gibi

Âkif döneminde Avrupa’ya gitmek aydınlar arasında âdeta moda olmuştu. Herkes mutlaka bir vesileyle gider ve çoğu hayranlıkla dönerdi. Âkif de Berlin’e gidenler arasındaydı. Döndüğünde biri sordu:

–Berlin’de ne var ne yok üstat?

Âkif şöyle cevap verdi:

–Ne olsun. Gördüğüm kadarıyla yaşayışları dînimiz gibi, dinleri yaşayışımız gibi. (Ethem Çalık , Şair ve Yazarlarımızdan Nükteler, İstanbul 1993, s. 136.)

Yazının tamamını okumak için tıklayınız.

***

Vefa

Mehmet Akif Ersoy, yakın arkadaşlarından Bosnalı Ali Şevki Efendi ile sohbet ederken, Vefa yokuşundan söz açılır. Mehmet Akif:
- Bırak Ali Şevki, der.Şimdiki nesil o yokuşu çoktan dümdüz etti.

Devamini okumak için tıklayınız //www.teknoalem.org/

***

Dördüncü Mevki

Mehmed Âkif yürümeyi çok severdi. Bunu bilen dostları merak ederek, günde kaç saat yürüdüğünü sordular. Âkif, her zamanki gibi dolaylı, esprili ve doğru cevabı verdi:

“Yataktan kalkıp yeniden yatıncaya kadar.”

Âkif, vakit problemi yoksa hemen her yere yürüyerek gitmeyi tercih ederdi. Bir gün;

“–Trende kaçıncı mevkide gidiyorsunuz?” diye soran dostuna yürümeyi kastederek;

“–Dördüncü mevkide...” cevabını verdi.

Devamını okumak için tıklayınız.

***

Arapçama Gülmeyin

Kahire’de Mısır Üniversitesinde ders vermeye başladığı sırada bir dostu sormuştu:

“–Nasıl! Araplara ders anlatmakta zorluk çekiyor musunuz?”

Âkif’in cevabı şöyle olmuştu:

“–Ben onlarla şöyle pazarlık yaptım, siz benim Arapçama gülmeyin, ben de sizin Türkçenize gülmeyeyim. Geçinelim gitsin!” ( Nihat Öztoprak)

Devamını okumak için tıklayınız

***

Ellerimi Kirletmem

M. Akif henüz ellerini yıkamış, Neyzen Tevfik ise haftalardır yıkanmamış, kirli bir havluyu Akife uzatarak ellerini silmesini, kurulamasını istemiş. Temizlik konusunda oldukça titiz davranan Akif havluyu reddederek şu cevabı vermiş:

"Hayır dostum! Ellerimi yeni yıkadım, ellerim tertemiz gıcır gıcır. Havlunuzla kirletemem." (Ramazan Şahan)

Devamını okumak için tıklayınız.

***

Dili fazlasıyla önemsiyor

Mehmet Akif Türkçeyi fazlasıyla önemser. Dilin yabancılaşmasına üzülür. Güzel Türkçenin üstüne titrer.
İki gencin aralarındaki konuşmaya şahit olur. Gençlerden biri diğerine "Kaç trenini alacağız" diye sorar. Mehmet Akif bunu duyunca sinirlenir ve hiç tanımadığı bu gençlere “Treni, daha sizin devletiniz alamadı! Siz nereden alıyorsunuz?” diye çıkışır.

Devamını okumak için tıklayınız.

***
bilardo

Akif, Ziraat Nezaretinde memurken, baytar sıfatıyla devlete beygir almaya Adana’ya gittiği zaman, bilardo oynayan poturlu insanlar için şu beyti söyler:

Ayran daha midesinde kaynar

Kalkar da teres bilardo oynar

Devamını okumak için tıklayınız.

***

Leyla / Mehmet Akif Ersoy

2012-02-24T09:15:00.000+02:00

"Barındırmaz mısın koynunda, ey toprak?" derim, "yer pek";

Döner, imdâdı gökten beklerim, heyhât, "gök yüksek".

Bunaldım kendi kendimden, zamân ıssız, mekân ıssız;

Ne vahşetlerde bir yoldaş, ne zulmetlerde tek yıldız!

Cihet yok: Sermedî bir seddi var karşında yeldânın;

Düşer, hüsrâna, kalkar, ye'se çarpar serserî alnın!

Ocaksız, vâhalar, çöller; sağır, vâdîler, enginler;

Aran: Beynin döner boşlukta; haykır: Ses veren cinler!

Şu vîran kubbe, yıllardır, sadâdan dûr, ışıktan dûr;

İlâhî, yok mu âfâkında bir ferdâya benzer nûr?

Ne bitmez bir geceymiş! Nerden etmiş Şark'ı istîla?

Değil canlar, cihanlar göçtü hilkatten, bunun, hâlâ,

Ezer kâbûsu, üç yüz elli, dört yüz milyon îmânı;

Boğar girdâbı her devrinde milyarlarca sâmânı!

Asırlardır ki, İslâm'ın bu her gün çiğnenen yurdu,

Asırlar geçti, hâlâ bekliyor ferdâ-yı mev'ûdu!

O ferdâ, istemem, hiç doğmasın "ferdâ-yı mahşer"se...

Hayır, kudretli bir varlıkla mü'minler mübeşşerse;

Bu kat kat perdeler, bilmem, neden sıyrılmasın artık?

Niçin serpilmesin, hâlâ, ufuklardan bir aydınlık?

O "aydınlık" ki, sönmek bilmeyen ümmîd-i işrâkı,

"Vücûdundan peşîman, ölmek ister" sandığın Şark'ı,

Füsünkâr iltimâ'âtıyle döndürmüş de şeydâya;

Sürükler, bunca yıllardır, o sevdâdan bu sevdâya.

Hayır! Şark'ın, o hodgâm olmayan Mecnûn-i nâ-kâmın,

Bütün dünyâda bir Leylâ'sı var: Âtîsi İslâm'ın.

Nasıldır mâsivâ, bilmez; onun fânîsidir ancak;

Bugün, yâdıyle müstağrak yarın, yâdında müstağrak!

Gel ey Leylâ, gel ey candan yakın cânan, uzaklaşma!

Senin derdinle canlardan geçen Mecnun'la uğraşma!

Düşün: Bîçârenin en kahraman, en gürbüz evlâdı,

Kimin uğrunda kurbandır ki, doğrandıkça doğrandı?

Şu yüz binlerce sönmüş yurda yangınlar veren kimdi?

Şu milyonlarca öksüz, dul kimin boynundadır şimdi?

Kimin boynundadır serden geçip berdâr olan canlar?

Kimin uğrundadır, Leylâ, o makteller, o zindanlar?

Helâl olsun o kurbanlar, o kanlar, tek sen ey Leylâ,

Görün bir kerrecik, ye's etmeden Mecnûn'u istîlâ.

Niçin hilkat zemîninden henüz yüksekte pervâzın?

Şu topraklarda, şâyed, yoksa hiç imkân-ı i'zâzın,

Şafaklar ferş-i râhın, fecr-i sâdıklar çerâğındır;

Hilâlim, göklerin kalbinde yer tutmuş, otâğındır;

Ezanlar nevbetindir: İnletir eb'âdı haşyetten;

Cihâzındır alemler, kubbeler, inmiş meşiyyetten;

Cemâ'atler kölendiı: Kâ'be'ler haclen... Gel ey Leylâ;

Gel ey candan yakın cânan ki gâiblerdesin, hâlâ!

Bu nâzın elverir, Leylâ, in artık in ki bâlâdan,

Müebbed bir bahâr insin şu yanmış yurda, Mevlâ'dan.

Mehmet Akif Ersoy

Âkif'in Leylâ-yı Vicdân'ı

“Tahkikât-ı Edebiye” başlığı altında, Servet-i Fünûn’un 1919’da açtığı bir soruşturmaya verdiği cevapta Âkif: “Nazımla bugün yürümek istediğim gaye, rezâil-i içtimâiyemizi ortaya koyup, halkı bunlardan nefret ettirmeye çalışmaktır. Zaten şiire Sâdi mesleğini taklid ile başlamıştım. (…) Acemlerden Sâdi’yi pek çok okudum. Öyle zannederim, en çok tesiri altında kaldığım edîp Sâdi olacaktır” diyordu.

Yazının tamamını okumak için tıklayınız.

Dr.Necmettin Turinay

*
Ayrıca bakınız
Modern Türk şiirinin leylâları

Mehmet Akif Ersoy'un mezarı

2012-02-24T09:12:00.002+02:00

Mehmet Aif Ersoy

( Şair, Veteriner hekim, Öğretmen, Milletvekili)

Doğumu: 10 Aralık 2973, İstanbul

Ölümü 27 Aralık 1936, İstanbul

Mehmet Akif Ersoy'un Edirnekapı Kabristanındaki mezarı.

(Bu mezar, yol çalışmaları nedeniyle Şehitliğe nakledildi)
---------------------------------------
Beni rahmetle anarsın ya, işitsen bir gün,
Şu sağır kubbede, haib, ( kederli ) sesimin dindiğini
Bu heyulaya da ( zihinlerde ki hayalime ) bir kerrecik olsun bak ki,
Ebediyyen duyayım kabrime nur indiğini.
Mehmet Akif Ersoy
-------------------------------------------------

Mehmet Akif Ersoy'un Edirnekapı Şehitliğindeki mezarı.

Mehmet Akif Ersoy'un kabrinin sağında Ahmet Naim Bey'in,

solda da Süleyman Nazif'in kabri var.

Mehmet Akif Ersoy'un mezar taşının önünde ve arkasındaki yazılar.

Bir canlı izin varsa şu toprakta, silinmez;

Ölsen, seni sırtında taşır toprağın altı.

Ey gölgeden ümmid-i vefa eyleyen insan!

Kaç gün seni hatırlayacaktır şu karaltı?

Mehmet Akif Ersoy

Milli şairimiz Mehmet Akif Ersoy dualarla anıldı, Küre Web Tv

Allah rahmet etsin.
*
Kaynaklar:
http://www.google.com.tr/search
http://www.kadinlarkulubu.com/
http://omerlaziale.blogspot.com/
http://www.kure.tv/webtv/
*****************************************************

İnternet sayfalarında Mehmet Akif Ersoy (ıv)

2012-02-24T06:58:00.001+02:00

İlim ve itikad bir arada

Akif’in his ve inanç dünyası ile akıl ve bilim dünyası arasında gidip gelmesini sağlayan baytar mektebidir. Biz bugün bile bunu aşabilmiş değiliz. Bugün bu iki tarafta olanlar var, bu ikisinin birbirini beslediği bir durum yoktur. Akif’in pozitif ilimlerle ilmi yönü arasındaki uyumu bu gün bile göremediğimiz bir durumdur.

Akif medreseli değildir, medreseleri ciddi anlamda eleştirmiştir. Ama Arapça-Türkçe sözlük hazırlanması icab ettiğinde akla gelen ilk isimdir. O dönem medreseli büyük alimler varken Divan-ı Lügati’t Türk’ün tercümesi icab ettiğinde de akla gelen ilk isim yine Mehmet Akif’tir. Keza 1926’da Kuran-ı Kerim tercümesi için de akla gelen ilk isim O’dur. Bu Akif’in medresede yetişmemesine rağmen nasıl bir donanıma sahip olduğunu gösterir.

Abdülhamid'e bakışı

Akif portresini ortaya çıkaran ikinci kare Meşrutiyet dönemidir. Akif idareden, II. Abdulhamit’in yönetiminden memnun değildir . Bu onun gelenekçi tarafıyla birlikte yenilikçi bir yanı olduğuna işaret ediyor. Alimlerin, müderrislerin II. Abdulhamit’in yanında olduğuna dair bir kabul vardır muhafazakar milliyetçilerin arasında, oysa bu bize yansıtıldığından daha azdır.

Akif’in en bereketli, en önemli dönemi ikinci dönemi 1908-1923 yılları arasıdır. Bu dönem yakın dönem Türk tarihinin en sıkıntılı dönemdir. Siyasi, dini, edebi, iktisadi olarak…

Çanakkale Destanını ebedileştirebilen Akif’in yanına koyulabilecek ikinci bir isim yoktur. Akif bu eserini cephede değil Necid çöllerinde yazmıştır.

Neredeyse tüm İslam dünyasını omuzlarına alan bir dava adamı var karşımızda .

Akif 1908 - 1925 yılları arasında Sırat-ı Müstakim ve Sebilü’r Reşad yayınları ile basında yer alıyor.

Yazının tamamını okumak için tıklayınız.

Prof. Dr. İsmail Kara

***

Mehmet Âkif ve Vahdet-i Vücûd

Âkif, gerek etkisinde kaldığı tasavvuf kültürü, gerek eserlerini okuduğu ve hayranı olduğu tasavvuf büyükleri, gerekse çok yakın dostluklar kurduğu Ömer Ferid Kam gibi gönül adamlarının sohbet ve eserlerinin tesiriyle tasavvuf felsefesinin âdetâ belkemiğini oluşturan vahdet-i vücûd düşüncesini benliğinde özümsemiş, onu şiirlerinde terennüm etmiş ve yeri geldiğinde savunmuş son devrin nadide şâir ve mütefekkirlerinden birisidir. Onun şahsiyetini, düşüncelerini bilhassa şiirlerini inceleyenlerin bu durumu göz önünde bulundurmaları büyük bir önem arzetmektedir.

Yazının tamamını okumak için tıklayınız.

Selami Şimşek

***

Mehmet Akif ve Cemiyet...

Safahat’ı incelediğimizde Mehmet Akif’in toplumcu bir şair olduğunu görürüz. O, özellikle cemiyetin dertlerini dile getirmiş ve çekilen sıkıntıların giderilebilmesi için alınacak tedbirlere işaret etmiştir. “Sırât-ı Müstakîm” ve “Sebîlü’r-Reşâd” dergilerinde şiirlerini “Safahât-ı Hayatdan” (Hayattan Yansımalar) genel başlığı altında neşretmesi Akif’in ilhamını hayatın gerçeklerinden almış olduğunu gösterir. Esasen Mehmet Akif, Safahat’ın 4. kitabında:

“Hayır hayâl ile yoktur benim alış verişim;// İnan ki her ne demişsem görüp de söylemişim.// Şudur cihânda benim en beğendiğim meslek:// Sözüm odun gibi olsun; hakîkat olsun tek.//” diyerek yazdıklarının hayalî şeyler olmadığını; sadece hayatın gerçeklerini dile getirdiğini bizzat kendisi ifade etmiştir.

Mehmet Akif’in yaşadığı yıllar felaketlerle çalkalandığımız bir döneme rastlar. Balkan savaşları, I. Dünya Harbi, İstiklâl Savaşı... Koca bir İmparatorluğun kısa sürede paramparça olduğuna şahit olan Akif, Türk milletinin tarihten silinmek istendiğini görür ve bu büyük felaket karşısında halkı uyandırabilmek için çırpınır, ağlar, gözyaşı döker. Şairimiz Safahat’ın epigrafinde bakınız ne diyor:

“Şi’r için” gözyaşı “derler; onu bilmem, yalnız

Aczimin giryesidir bence bütün âsârım!

Ağlarım, ağlatamam; hissederim, söyleyemem;/

Dili yok kalbimin, ondan ne kadar bîzarım.”

Vücudun neresinde bir ağrı, bir acı olursa hiç ayrım yapmadan göz nasıl ağlar, gözyaşı dökerse M. Akif de cemiyette gördüğü millî ve dînî çöküşler için ağlamış, gözyaşı dökmüştür.

Safahat’ı okurken ben Mehmet Akif’i hep bir ırmağa benzetirim. Bu ırmak (M. Akif) bazen yatağında sakin sakin akarken bazen de -kendi ifadesiyle- kükremiş sel gibi bendini çiğneyip etrafa taşar. Onun sakin sakin aktığı zamanlarda yazdıkları daha çok halkı iyiliğe teşvik ve kötülüklerden sakındırmaya yönelik didaktik manzumelerdir.

Yazının tamamını okumak için tıklayınız

Ahmet Sevgi

***

Ayrıca bakınız.
Akif'i çok yönlü okumalı, İsmail Kara
Süleyman Hayri Bolay ile Mehmet Akif'in düşünceleri hakkında
Mehmet Akif Ersoy'un estetiği, recep Duymaz, http://www.mehmetakifarastirmalari.com/
Mehmet Akif'in bir şiirinde karamsarlık ve ümit, Mehmet Sarı
Halefsiz şair Mehmet Akif Ersoy, Ahmet Taş
İstiklal Marşı ve İstiklal Marşı şairi,www.istanbul.gov.tr
Islahatçı Bir Kur'an Şairi Olarak Mehmet Akif Ersoy

Mehmet Akif Ersoy'un ailesi

2012-02-23T19:58:00.000+02:00

Mehmet Akif Ersoy'un ailesi

Mehmet Akif'in babası Fatih Medresesi müderris ve mücizlerinden (icazet veren) İpek’li Temiz lakabıyla anılan Tahir Efendi’dir. Annesi ise Buharalı Mehmed Efendi’nin kızı H. Emine Şerife hanımdır.

Babası Rumelili (Arnavut) annesi ise Buhara’dan hacca giderken Amasya’da vefat eden Buharalı Şirvani Rüştü Efendi’nin kızıdır. Tahir efendi, ilk kocası vefat eden Emine Şerife Hanım’ın ikinci eşidir.

Akif’in ailesi sade ve orta halli ama bir inanç ikliminin bütün olgunluğu ve güzelliği ile yaşadığı bir aile idi. Akif babasını, “Beyaz sarıklı, temiz, yaşça ellibeş ancak Vücudu zinde fakat saç sakal ziyadece ak.” diye tasvir eder.

Hoca Tahir Efendi erkenden kalkar, çocuklarını (Akif ve kızkardeşi Nuriye) kendi eliyle yıkar, kızının saçlarını tarar, pişirdiği salepleri içirerek onları mekteplerine gönderirdi... Çocuklarını bir kere bile dövmemişti. (Kuntay, s.157)

Akif, Annesini ise şöyle anlatır: “Annem çok âbid (ibadetine düşkün) bir hanımdı. Babam da öyle. Her ikisinin de dinî selabetleri vardı. İbadetin verdiği zevkleri heyecanla tadmışlardı.”

Yazının tamamını okumak için tıklayınız.

Kaynak..ogretmen.info/

***
Akif'in ailesi ve kökeni

Ünlü düşünür ve şair Sezai Karakoç, Akif'in ailesi ve kökeni ile ilgili şu nefis yorumu ile yapar:
"Baba soyu Rumelili, ana soyu Buharalı, doğuş yeri Fatih:
Yani tam bir Doğu İslâmlığının, Batı İslâmlığının ve Merkez İslamlığının bir sentezi bir çocuk"
Anne çizgisi, duyarlığı, sağduyuyu, kendini bir ülküye adayışı, şairliği getirecek; baba çizgisi, ataklığı, savaşkanlığı, yılmaz ve her vuruşmada daha da çelikleşen bir savaş adamını, gözüpekliği, korkmazlığı, ürkmezliği, umutsuzluğa sürekli olarak düşülmemeyi getirecektir. Doğuş yeri ise, ümüslü ve verimli bir topraktır ki, tabiatta nice saçılıp da kaybolan iyi tohumların bir gramını bile ihmal etmez, değerlendirir, yemişlendirir."
Akif'in doğduğu Fatih semtini Sezai Karakoç şöyle tasvir ediyor"
"Fatih semti, İstanbul'un içinde ikinci bir İstanbul'dur. Yüzdeyüz Fatih şehridir. Fatih camii, İslâm-Türk kültürünün bu ölmez abidesinin çevresinde halka halka fatih medreseleri ve semti, en saf müslüman Türk heyacanının ördüğü bir toplumdur."
Akif, İstanbul'un bu en Türk, en yerli ve en yoksul mahallelerinden birin de doğdu ve yaşadı. Hayatı burada tanıdı ve keşfetti, toplumsal dokuyu burada ve onun bir parçası olarak tanıdı.
Bir inanç ikliminin güzelliği ile birlikte toplumun yazılı olmayan mutabakatlarını, modern hayatın yerli ve geleneksel olana nasıl nüfuz ettiğini, hangi çelişkilere, trajedilere yol açtığını, neleri çürüttüğünü, nelerin eskidiğini ve nelerin yenilenmesi gerektiğini bu mahalle hayatında gözlemledi. Yenilenmekle, yerli kalmak, kendi olmak arasındaki tercihlerinin ilk çizgilerini burada idrak etti.
Ve Akif burada bir şey daha öğrendi. Her türlü kirlenmeye açık bir yoksulluğun, sade ve onurlu bir hayata nasıl dönüştürülebileceğini. Erdemli yoksulluk helal kazanç ve emek demektir, fedekarlık demektir, dayanışma demektir, karşılıksız sevmek demektir, hırs ve rekabeti ayaklar altına almak demektir. Erdemli yoksulluuğun tek sigortası vardır. Çalışmak, ölene kadar çalışmak, onurunu kaybetmeden çalışmak.

Yazının tamamını okumak için tıklayınız

***

Ayrıca bakınız:

Mehmet Akif'in çileli hayatı, http://www.arastiralim.com/
Mehmet Akif'in Oğlu M. Emin Ersoy'un Sefaleti ve Ölümü
Mehmet Akif Ailesinin Başına Gelenler,/www.mehmedakifersoy.com/
Mehmed Akif Ersoy ve Ailesi.Seyit Ahmet Sılay

Kuran-ı Kerim'in meali ve tefsiri / Mehmet Akif Ersoy

2012-02-23T17:43:00.002+02:00

(Önsöz)

Mehmet Akif Ersoy bütün ömrünü, bütün varlığım Kur'an'a bağlayan bir adamdı. Kur'an onun hem semavî kitabı idi, hem ahlâki ve ruhanî ülküsü idi. Onun için bütün yaşayışını Kur'an'a uydurmuştu.

…..

Kur'an, onun ülküsü idi. Ve kendisi bu ülküyü gerçekleştirmeyi gaye edinen bir şahsiyetti

Maksadı, geçmişin geleneklerine uyarak yaşamak mı idi?

Hayır! Çünkü yaptığım bilerek, anlayarak, inanarak ve isteyerek yapan bir adamdı!

Dünyada değer vermediği bir şey varsa gelenekti. Ve en çok hor gördüğü şey aklı, mantığı, zamanın gereklerini, beşerin ilerlememesini inkâr eden gelenek ve görenekti. Şiirleri bunun en kesin delilidir.

Kendisi her bakımdan müspet bir adamdı. San'atkâr bir ilmi ve fen adamı idi. Fakat ilim ve fen adamı olmak dinî inanca ve bu inancın verdiği inşiraha yabancı kalmak demek değildi, belki bu inşirahı, ummanların tahlili gibi, derinden duymaktı.Akif de bu inşirahı derinden duyan bir ömür yaşadı. Hayatının her ıstırabını bu inşirah ile yendi

Akif'in Kur'an'dan aldığı ilhamlara dayanarak millete vermek istediği öğütlerin her birinde bir hikmet dersi vardır ve her birinde Akif'in çağlayan ruhu kendini hissettirmektedir

meallerini ve tefsirlerini okumak için tıklayınız http://www.belgeler.com.
Lâleli, 20/11/943 Ömer Rıza Doğrul

**
Atatürk'ün din anlayışı,
Mehmet Akif'e Kuran-ı Kerim'in mealini yazma görevi verilmesi

Atatürk, 29 Ekim 1923'te kendisiyle görüşen Fransız muhabiri Maurice Pernot'ya verdiği demeçte, yazarın sorusu üzerine şöyle demiştir:

"Türk milleti daha dindar olmalıdır, yani bütün sadeliği ile dindar olmalıdır, demek istiyorum. Dinimize bizzat hakikate nasıl inanıyorsam, buna da öyle inanıyorum. Şuura muhalif, terakkiye mani hiçbir şey ihtiva etmiyor.

Halbuki, Türkiye'ye istiklalini veren bir Asya milletinin içinde daha karışık, sun'i, itikadat-ı batıldan ibaret bir din daha vardır. Fakat bu cahiller, bu acizler sırası gelince, tenevvür (aydınlanma) edeceklerdir. Onlar ziyaya (ışığa) takarrüp (yaklaşma) edemezlerse kendilerini mahv ve mahkûm etmişler demektir. Onları kurtaracağız."

Görülüyor ki Atatürk saf, temiz ve sade bir din anlayışı istemektedir. İslam dinine sonradan girmiş her türlü safsata, hurafe ve boş inançlara karşı akılcı bir din anlayışını benimsemiştir. Bunun ilk adımını da Kur'an-ı Kerim'in milletin bütün fertleri tarafından okunup anlaşılabilmesini sağlamakla atmıştır. Cumhuriyetin kuruluşundan iki yıl bile geçmeden 21 Şubat 1925 tarihinde Meclis'teki bütçe müzakereleri sırasında Kur'an-ı Kerim'in meal ve tefsirinin, Hadis-i Şerif tercümelerinin devlet imkánlarıyla yaptırılması için talimat vermiştir.

Bunun üzerine mealin Mehmet Akif Ersoy, tefsirin Elmalılı Hamdi Yazır, hadis tercümelerinin de Kamil Miras tarafından yapılması kararlaştırılmıştır. Ancak, Mehmet Akif bilahare bu görevi bırakarak aldığı avansı iade etmiş, hem meal hem de tefsir yazma işi Hamdi Yazır tarafından yapılmıştır.

Elmalılı Hamdi Yazır'ın hazırladığı 9 ciltlik tefsir 1935 yılında, Kamil Miras tarafından hazırlanan "Sahih-i Buhari Muktasarı Tecrid-i Sarih Tercemesi" isimli 12 ciltlik hadis tercümesi de 1928 yılında yayımlanmıştır.

Atatürk, Kur'an'ın Türkçe'ye çevrilmesinin şu gerekçeyle yapıldığını anlatıyor:"Türk, Kur'an'ın arkasından koşuyor, fakat onun ne dediğini anlamıyor. İçinde neler var bilmiyor ve bilmeden tapınıyor. Benim maksadım, arkasından koştuğu kitapta neler olduğunu Türk anlasın." Ayrıca bu gerekçeyle hutbelerin de Türkçeleşmesini sağlamıştır. Ona göre hutbe demek, nasa hitap etmek, yani söz söylemek demektir."Minberler halkın beyinleri, vicdanları için bir iyilik, doğruluk ve bir aydınlanma kaynağı olmuştur. Böyle olabilmek için minberlerden yankılanacak olan sözlerin bilinmesi, anlaşılması, sanat ve ilim gerçeklerine uygun olması gerekmektedir. Değerli hatiplerin siyasi ve toplumsal olayları ve medeni durumları ve gelişmeleri her gün izlemeleri zorunludur. Bunlar bilinmediği takdirde halka yanlış bilgiler verilmiş olur. Bundan dolayı, hutbeler tamamen Türkçe ve çağın gereklerine uygun olmalıdır. Ve olacaktır" sözleri, onun bu düşüncesini yansıtmaktadır.

Yazının tamamını okumak için tıklayınız.

Mehmet Nuri Yılmaz

***

Ayrıca bakınız
Mehmet Akif'in Kuran-ı Kerimi tefsiri, Meviza ve hutbeleri,webcache.googleusercontent.com/
Akif’in Kuran’ını birlikte yakmışlar, http://hurarsiv.hurriyet.com.tr/

Mehmet Akif Ersoy'un Kuran anlayışı, Prof. Dr. Suat Yıldırım

Mehmet Akif Ersoy'un tefsire dair yazıları ile vaaz ve hutbeleri, Dr. Mehmet Eren

Ülküsü Kuran olan adam: Mehmet Akif, Ömer Rıza Doğrul
Mehmed Âkif Ersoy’un Kur’ân tercümesi hakkında hatıralar ve hakikatler
Mehmer Akif Ersoy'un Kuran-ı Kerim mealinin yaktırılması sebebi
Mehmet Akif Ersoy'un Mısır yılları ve Kuran tefsiri,http://tr.yenisehir.wikia.com/
Mehmet Akif Ersoy'un Kur'an-ı Kerim'i Tercüme Etmek Hususunda En Çok Korktuğu şey Neydi?
Saff Suresinden Ayetler, Haznevi.net

Necid Çöllerinden Medine’ye / Mehmet Akif Ersoy

2012-02-23T17:41:00.000+02:00

“Arkadaşlarıyla birlikte kızgın çölleri aşıp Osmanlı Devleti'ne sadık kalan İbnürreşid'le görüşmek üzere Riyad'a kadar giden Akif'in olağanüstü iklim şartlarına nasıl dayandığını Cemal Kutay şöyle anlatıyor:

"Gündüz elli dereceye kadar yükselen hararet geceleri sıfıra iniyordu. Bu inanılmaz ve havsala kabul etmez iklim farkı, alışmamış bedenleri harab ediyordu. Bu arada Mehmet Akif, inanılmaz bir mukavemet gösteriyordu. Pehlivanlığını unutmuyor, hat,ta iki metreye yaklaşan boyunu, levent endamını ve bilhassa mükemmel ahlak ve terbiyesini takdir ederek 'Eşref Bey'in emireri zenci Musa / Omuz vermiş, göğe çıkmış Nebi İsa' dediği zenci Musa ile güreşiyor, ok atıyor, ata biniyor, Arap usulü kılıç kullanmasını öğreniyordu. Bu arada da Safahat'ın o unutulmaz ve berceste bölümü olan Necid Çöllerinde'yi yaratıyordu."
(Zaman gazetesi 27.12.1999)

Necid Çöllerinden Medine’ye

Yâ Nebî, şu hâlime bak!
Nasıl ki bağrı yanar, gün kızınca, sahranın;
Benim de ruhumu yaktıkça yaktı hicranın!
Harîm-i pâkine can atmak istedim durdum;
Gerildi karşıma yıllarca ailem, yurdum.
“Tahammül et!" dediler... Hangi bir zamana kadar?
Ne bitmez olsa tahammül, onun da bir sonu var!
Gözümde tüttü bu andıkça yandığım toprak;
Önümde durmadı artık, ne hânümân, ne ocak...
Yıkıldı hepsi... Ben aştım diyâr-ı Sûdân'ı,
Üç ay "Tihâme!" deyip çiğnedim beyabanı.
Kemiklerim bile yanmıştı belki sahrada;
Yetişmeseydin eğer, yâ Muhammed, imdada:
Eserdi kumda yüzerken serin serin nefesin;
Akar sular gibi çağlardı her tarafta sesin!
İrâdem olduğu gündür senin irâdene ram,
Bir ân için bana yollarda durmak oldu haram.
Bütün heyâkil-i hilkatle hasbıhâl ettim;
Leyâle derdimi döktüm, cibâli söylettim!
Yanıp tutuşmadan aylarca yummadım gözümü...
Nücûma sor ki bu kirpikler uyku görmüş mü?
Azâb-ı hecrine katlandım elli üç senedir...
Sonunda alnıma çarpan bu zâlim örtü nedir?
Beş altı sineyi hicran içinde inleterek,
Çıkan yüreklere hüsran mı, merhamet mi gerek?
Demir nikaabını kaldır mezâr-ı pâkinden;
Bu hasta ruhumu artık ayırma hâkinden!
Nedir o meş'ale? Nurun mu? Yâ Resûlallâh!...

Mehmet Akif Ersoy

Mehmet Akif Ersoy Kültür Evi (Taceddin Dergahı)

2012-02-23T17:36:00.001+02:00

MEHMET AKİF ERSOY KÜLTÜR EVİ (TACETTİN DERGAHI) ile kubrapinarbasi

Ankara - Mehmet Akif Ersoy Evi

Milli Şairimiz Mehmet Akif Ersoy, İstiklâl Savaşımız sırasında I. T.B.M.M. Burdur Mebusu iken, kendisine büyük hayranlık duyan Tacettin Şeyhi tarafından selamlık bölümü kendisine tahsis edilen bu evde yaşamış ve İstiklâl Marşı'mızı bu evde yazmıştır.

TC. Kültür ve Turizm Bakanlığı

Mehmet Akif Ersoy Müze Evi, Mehmet Âkif Ersoy'un Kurtuluş Savaşı yıllarında Ankara'da ikamet ettiği ve İstiklâl Marşı başta olmak üzere çok sayıda şiirini yazdığı müzeye dönüştürülmüş Ankara evidir. Hacettepe Üniversitesi Merkez Kampüsünün sınırları içinde yer alır.

Vaktiyle Taceddin Dergâhı olan bu yapı, Taceddin Şeyhi tarafından savaş yıllarında Mehmet Akif'e tahsis edilmişti. Yapı 1949'da şehir meclisi kararı ile müze-eve dönüştürüldü ancak uzun yıllar harap durumda kaldı. 1982 yılında yeniden onarıldı ve 1984'te ziyarete açıldı.

Vikipedi, özgür ansiklopedi

*
Mehmet Akif Ersoy Müzesi

Mehmet Akif evi ve sergi. (ekleyen Haluk Balaban)

Cehennem Olsa Gelen / Mehmet Akif Ersoy

2012-02-23T12:43:00.000+02:00

Cehennem olsa gelen göğsümüzde söndürürüz;

Bu yol ki hak yoludur dönme bilmeyiz yürürüz!
Düşermi tek teşı sandın harim-I namusun?
Meğer ki harbe giren son nefer şehit olsun.
Şu karşımızdaki mahşer kudursa çıldırsa;
Denizler ordu, bulutlar donanma yağdırsa;
Bu altımızdaki yerden bütün yanardağlar,
Taşıpda kaplasa afakı bir kızıl sarsar;
Değil mi cephemizin sinesinde iman bir;
Sevinme bir, acı bir, gaye aynı, vicdan bir;
Değil mi sinede birdir vuran yürek… yılmaz.!
Cihan yıkılsa, emin ol, bu cephe sarsılmaz

Mehmet Akif Ersoy
Mehmet Akif Ersoy'un şiirlerinden (dinle)

Kader / Mehmet Akif Ersoy

2012-02-23T07:17:00.002+02:00

Mehmet Akif'in Kader Anlayışı

M. Akif kadere, imanın farzlarından biri olarak inanmakta ve

“Kader feraizi imana dahil…Amennâ…

Fakat yok onda senin sapmış olduğun mânâ”

diyerek kaderin bazı kişiler tarafından yanlış anlaşıldığını ifade etmekte ve özellikle yanlışlığın tevekkül

anlayışında ortaya çıktığını belirtmektedir. Nitekim O;

“Kader; şeraiti mevcut olup ta meydanda,

Zuhura, gelmesidir mümkinatın a’yanda”

diyerek kaderin ne olduğunu öğretmekte ve kaderle tevekkülü birbirinden ayırmaktadır.

O’na göre kader, şartları mevcut ve meydana gelmesi mümkün olan bir durumun Allah tarafından meydana getirilmesidir. Fakat bunun niçin ve nasıl meydana geldiği konusunda bilgimizin olamayacağını, bunu ancak Allah’ın bileceğini söylemektedir

.Yazının tamamını okumak için tıklayınız.

Abdülvahit İmamoğlu

***

(Fatih kürsüsünde kitabından .)

Donanma ordu zaferlerle yürürken ileri,

Üzengi öpmeye hasretti batının elçileri!

O ihtişamı elinden niçin bıraktın da,

Bugün yatıp duruyorsun ayaklar altında?

“Kadermiş!” öyle mi? Hâşâ bu söz değil doğru:

Belanı istedin Allah ta verdi… Doğrusu bu!

İstenen neyse elbette sonuç ona göredir,

İlahi iradenin sana zulmetmek ihtimali mi var?

“Çalış!” dedikçe şeriat, çalışmadın, durdun,

Onun hesabına birçok hurafe uydurdun!

Sonunda bir de “tevekkül” sokuşturup araya,

Zavallı dini çevirdin onunla maskaraya!

Bırak çalışmayı, emret oturduğun yerden,

Yorulma, öyle ya, Mevlâ özel hizmetçin iken!

Yazıp sabahleyin evden çıkarken işlerini.

Birer birer yazıp tamamlayınca listesini:

Bütün işleri Rabbim görür: Vazifesidir…

Yükün hafifledi… Sen şimdi doğru kahveye gir!

Çoluk çocuk sürünürmüş sonunda aç kalarak…

İşlerine bakan Allah değil mi? Keyfine bak!

Onun nimetler hazinesi kendi veznendir!

Havale et ne kadar masrafın olursa… Verir!

Silahı kullanan Allah, sınırı bekleyen O:

Erzak ve cephane bitivermiş değilmi? Ekleyen O!

Çekip kumandası altından ordu ordu melek:

Senin hesabına kâfirleri yere serecek!

Başın sıkıştı mı, yeterlidir senin o nazlı sesin;

“Yetiş!” de kendisi gelsin veya Hızır’ı göndersin!

Evinde hastalanan varsa, borcudur: Bakacak:

Şifa hazinesi derhal oluk oluk akacak.

Demek ki her şeyin Allah… Yanaşman ırgadın O:

Çoluk çocuk O’na ait: Lalan, bacın, dadın O:

Vekilharcın O: Kâhyan veznedarın O:

Alış seninse de, verişten sorumlu olan O:

Denizde savaş olacakmış… Gemin O, kaptanın O:

Veya ordu lazım olsa… Askerin, kumandanın O;

Köyün yasakçısı, şehrin de defterdarı O:

Ailenin hekimi, eczacısı… Kısacası hepsi O.

Ya sen nesin? Güya tevekkül eden müslüman!

Yutulmaz artık bu!

Biraz da saygı gerektir… Ne saygısızlık bu!

Huda’yı kendine kul yaptı, kendi oldu huda;

Utanmadan da tevekkül diyor bu cür’ete ha?

.....
Kader deyince ne anlardı, dinle bak ashâb:
Ebû Ubeyde'ye imdada eylemişti şitâb,
Maiyyetindeki askerle bir zaman Faruk.
Tereddüt etme sakın çünkü vak'a pek mevsuk.
Tarîk-ı Şam'ı tutup doğru "Surğ"a indi Ömer.
Ebû Ubeyde hemen koştu almasıyla haber.
Halîfe Hz. Serdâr'a: "Nerdedir ordu?
Ne yaptınız? Yapacak şey nedir?" deyip sordu.
Ebû Ubeyde: 'Veba var!" deyince asker de
Tevâbi'iyle Ömer durdu, kalkacak yerde.
"Vebaya karşı gidilmek mi, gitmemek mi iyi?"
Muhâcirîn-i kiramın soruldu hep re'yi.
Bu zümreden kimi: "Maksat mühim, gidilmeli"der;
"Hayır, bu tehlikedir" der, kalan muhacirler.
Halîfe böyle muhalif görünce efkârı;
Çağırdı: aynı tereddütte buldu ensân.
Dağıttı hepsini lâkin sıkıldı artık ona,
Muhâcirîn-i Kureyş'in müsinn olanlarına (yaşlılanna)
Müracaat yolu kalmıştı; sordu onlara da.
Bu fırka işte bilâ kayd-u ihtilâf orada:
"Vebaya karşı gidilmek hatâ olur" dediler;
"Yarın dönün" diye ashaba emri verdi Ömer.
Alâ's-seher düzülürken cemaatiyle yola,
Ebû Ubeyde çıkıp: "Yâ Ömer, uğurlar ola!
Firarınız kaderullahtan mıdır şimdi?"
Demez mi, Hz. Faruk döndü: "Doğru" dedi,
"Şu var ki bir kaderullahtan kaçarken biz,
Koşup öbür kaderullaha doğru gitmedeyiz.
Zemini otlu da etrafı taşlı bir derenin
İçinde olsa deven yâ Ebû Ubeyde, senin
Tutup da onları yalçın bayırda sektirsen,
Ya öyle yapmayarak otlu semte çektirsen,
Düşün: Kaderle değildir şu yaptığın da nedir?"
Ömer bu sözde iken İbn Avf olur zahir,
Hemen rivayete başlar hadîs-i tâ'ûn'u.
Ebû Ubeyde tabii susar, duyunca bunu.
Muhâcirîn-i Kureyş'in, kibâr-ı ashabın,
Şerîatin koca bir rüknü: İbn Hatiâb'ın;
Kader denince ne anlardı hepsi, anladın a!
Utanmadan kalkışma Hakk'a bühtana!
Mehmet Akif Ersoy

Ayrıca bakınız

Safahat'ta kader ve tevekkül konusu, Sadi'den bir hikaye
Mehmet Akif Ersoy'un geleneksel dini anlayışa eleştirisi
Mehmet Akif Ersoy'un insan irade ve hürriyetine bakışı, Abdülvahit İmamoğlu
Mehmet Akif'in şiirsel söyleminde doğunun geri kalmışlığının felsefi çözümlenmesi, Dr. Hasan Aydın

Mehmet Akif'te Dinî Duygu ve Düşünce ,M. Kazım Gülçür

Birkaç Kader Mısrası, Tahir Taner

Çalışmak / Mehmet Akif Ersoy

2012-02-23T05:51:00.000+02:00

Bekayı hak tanıyan, sa’yi bir vazife bilir,

Çalış, çalış ki beka sa’y olursa hak edilir.

Mehmet Akif Ersoy

Mehmet Akif Ersoyla ilgili eleştiriler

2012-02-23T05:49:00.002+02:00

Milli Şairden Milli Müslüman’a Mehmet Akif

Mehmet Akif’le ilgili eleştirilerimi dillendirmeye başladığım zaman çevremden aldığım tepkiler, nihai noktada bizim gibi sıradan yaşantısı olan insanların Akif gibi ulvi bir kişiliği eleştiremeyeceği noktasına bağlanıyordu. Bu yaklaşım Akif’in bir şair olmanın ötesinde bir kanaat önderi ve model kişilik olarak algılanmasından kaynaklanıyordu. Bu eleştiri sahiplerine şunu söyledim. Mehmet Akif, Cennetmekân Sultan Abdülhamid Han’a;

“Ah efendim o herif yok mu kızıl kâfirdi” “Ah efendim o ne hayvan, o nasıl merkepti.”
Dediği zaman; Cennetmekân koca bir imparatorluğun padişahı ve dünyanın çok yerinde adına hutbeler okutulan bütün Müslümanların halifesiydi. Akif’se heyecanlı sözler söyleyen genç bir baytardı. O zamanın şartları altında Akif’in yaptığı çılgınlığa karşı bizim kendi zamanımızda yaptığımızın kıymet hükmü sadece hiçtir. Akif’in cüretine karşılık biz Akif’e ne desek hiçbir şey demiş sayılmayız

Yazının tamamını okumak için tıklayınız.

Mazhar Candan

***

Mehmet Akif 'in bozuk sözleri

Sual: Mehmet Akif Ersoy, Müslümanların halifesi olan Sultan ikinci Abdülhamide, (Korkak, baykuş, hayvan, merkep, zalim, mel’un, kızıl kâfir… ) gibi çirkin sözler söylediği ve mason Abduh gibi reform istediği doğru mudur?

CEVAP

Maalesef doğrudur. Bu duruma tevbe de etmemiştir.

1966 baskılı SAFAHAT isimli kitabında diyor ki:

“

Yazının tamamını okumak için tıklayınız.

kaynak:http://www.delikanforum.net/konu/112697-mehmet-akif-bozuk-sozleri.html
***
Gök Sultan 2. Abdülhamid Han ve büyük Mehmet Âkif

1986-1987 yıllarında Âkif’i 44 ilimizde anlattım. Komünistlerimiz, İslâm düşmanlarımız, vatanımıza, milletimize, istiklâlimize... kör bakan insanlarımız, Âkif günlerine âdeta batarya ile ateş açmışlardı. Şimdi görüyorum ki, bâzı mütedeyyin vatandaşlarımız da aynı cephededirler. Elbette çok yazık.

Yazının tamamının okumak için tıklayınız.

Yavuz Bülent Bakiler

***
Yalçın Küçük'ün Mehmet Akif Ersoy'a iftiraları üzerine

Yrd. Doç. Dr. İbrahim Tüzer: Yalçın Küçük, Marşın “korkma” sözüyle başlaması konusunda şunları söylüyor:

“Marşa döndüğümüzde Mehmet Ragif’in adına yazılı bu marşın anlaşılması en zor yanlarından birisi, ”korkma” sözüyle başlamasıdır; tabii bu hitapta korku esastır. Korkulduğu varsayımı var; ”korkma” sözüyle başlıyoruz. Dolayısıyla her açıklama teşebbüsünde neden “korkma” bunun izahını bulmak durumundayız.”

Nedir bunun izahı?

Prof. Dr. Nurullah Çetin : Bunun izahı gayet açık.

İstiklal Marşımız, “korkma!“ diye başlar. Olumsuz bir ifadeyle başlaması, bazıları için garip gelmiş olabilir. Birileri bunu eleştirmişlerdir. Mesela Yalçın Küçük’ten önce Suphi Nuri İleri bu durumu şöyle eleştirdi:

“Bu marş her cihetten fenadır. İstiklalci Türklerin hislerine tercüman olmamıştır. “Korkma” diye başlayan bir marş, Türklerin hakiki ve öz duygu ve heyecanlarının tercümanı olmaz. Türk korkmaz, istiklal ve inkılap için savaşan Türklerin yüksek ve asil hislerini ve seciyelerini bilseydi hiçbir vakit şu sinire dokunan “korkma” kelimesiyle marşına başlamazdı.”

Yazının tamamını okumak için tıklayınız.

***

Mehmed Akif’in ilk ve tek çocuk şiiri: Ferda Kadın

2012-02-22T12:50:00.001+02:00

Mehmed Akif’in torunu Ferda Argon için yazdığı bu şiir, onun ilk ve tek çocuk şiiri olarak kayıtlara geçmiştir. Ferda Kadın, ilk defa Türk Edebiyatı dergisinin Aralık 2008 sayısında yayımlanmıştır.

Ferdâ Kadın

Ferdâ Kadın! Ferdâ Kadın!
Ben görmeden sevdim seni.
Sen galiba gördün beni,
Pek ihtiyar, hoşlanmadın

Ferdâ Kadın! Ferdâ Kadın!
Ey yavrumun ilk yavrusu
Pek tatlı şeysin doğrusu
Lakin neden çirkin adın?

Yok yok, adın cidden güzel
Dünyada her şeyden güzel
Aydan güzel, günden güzel
Ay, gün nedir? Senden güzel
Hatta derim: Benden güzel
Zira "yarın" "dün"den güzel...

Mehmet Akif Ersoy
(deden)
----------------

İstiklâl şairimiz Mehmet Akif Ersoy'un bilinmeyen bir şiiri, (tıkla)
M. Selim Gökçe
***

Tek Çocuk şiiri Ferda'ya
Ersoy’un mektuplarında hiç aksatmadan kızı Suad’a sorduğu torunu “Ferda”dır. Kızı Suad “Vatan Şairi” Ersoy’dan torunu için bir şiir yazmasını ister. Ersoy da “Eğer meşguliyetim başımdan aşkın olmasa dediğin gibi oturur o kız için uzun boylu bir şiir yazardım” der. Yazışmalarında zaman içinde büyüyen Ferda’nın marifetlerini yazması konusunda kızına isteklerde bulunur. Ersoy uzakta da olsa adeta Ferda’nın üstüne bir melek gibi eğilir. Asker olan damadı Ahmed Bey’in Milas’a gitmesi onu endişelendirir. Çünkü o dönemlerde sıtma hastalığı yaygındır. Mektuplarında Ferda’ya sıtmanın ilâcı olan “kinin” yutturmalarını ister. Aradan kaç mektup gitti geldi bilinmez, ancak Ersoy sonunda tek ve ilk olarak bir çocuğa şiir yazar. İşte o şiirden bir dize
“Ferda Kadın, Ferda Kadın / Ben görmeden sevdim seni / Sen galiba, gördün beni / Pek ihtiyar hoşlanmadın!.” Şiirin sonuna ise “Zira yarın dünden güzel” diyerek içinde bulundukları gönüllü sürgünlük halinden bir umut kapısı aralar.

Yazının tamamını okumak için tıklayınız.

Hasan Hüseyin Kahraman

***
Ayrıca bakınız

Mehmet Akif Ersoy'un hiç bilinmeyen O şiiri

Mehmet Akif'in doğum yeri Bayramiç midir?

2012-02-22T12:47:00.000+02:00

İsim ve Şöhreti: Mehmet Akif Efendi.

Pederi ismiyle Mahall-i ikameti : Müteveffa Tahir.

Validesi ismiyle mahall-i ikameti: Emine Şerife Hanım.
Tarih ve mahall-i veladeti: 1920 (iki yüz doksandır) Bayramiç
Milleti : İslam
San'at ve sıfat ve hizmet ve intihab salahiyeti : Orman Nezaretinde Baytar Müfettişi
Müteehhil ve zevcesi müteaddid olup olmadığı: müteehhildir.
Eşkali:
Boy: Orta Göz: Ela Sima: Buğday Alamet-i farika-i sabite: Tamam Vilayeti: İstanbul Kazası: Hırka-i Şerif Mahalle ve karyesi: Hoca Üveys Sokağı: Hüsrevpaşa Caddesi Mesken Numarası: 10 Nev-i Mesken: Hane.
Balada isim ve şöhret ve hal ve sıfatı muharrer olan Mehmed Akif Efendi Devlet-i Aliyye'nin tabiiyetini haiz olup, ol suretle ceride-i nüfusda mukayyed olduğunu müş'ir işbu tezkire i'ta kılındı.

Nezaret-İ Umur-i Dahiliyye

7 Kanun-ı sani 335

Bermucib-i kayd zayiinden verilmiştir
İmza
(Okunamadı)

Nüfus tezkiresinin arka yüzünde, Beyoğlu I. Noterliğince 20 Haziran 1936 da (yani Mısır dönüşü) bir suret verildiğine dair meşruhat vardır.

Diğer vesika da Akif Bey' e memlekete avdet ettikten sonra, bin türlü güçlük çıkartılarak bağlanılan 178 lira 20 kuruşluk emekli maaşının cüzdanıdır ki, mutemedi sıfatıyle Fuad Şemsi Bey tarafından üç kere -üçer aylık olarak- alınabildiği, cüzdanın koparılmış sahifelerinden anlaşılıyor. bu üç maaş kesintilerinden sonra, 322.70+347.50+329.00=999.20 lira tutmaktadır. Esefle belirtelim ki, gözü de gönlü de tok Akif'imizin -ömrünün nihayetinde- devletten görebildiği alaka, işte bu maaştan ibarettir.

Kaynak:http://www.bayramic.bel.tr/

***

Mehmet Akif'in doğum yeri Bayramiç midir?

Şimdiye kadar Fatih' de Sarıgüzel' de doğduğu bilinen Mehmed Akif' in doğum yeri, Kal'a-i Sultaniyye sancağına mülhak Bayramiç kasabası'dır kesin hükmüne (S.38) varmış olacağını sanmıyoruz.

Akif' in en yakın dostlarından Eşref Edib' in verdiği bilgiye göre «Üstad, İstanbul' da doğmuş olmakla beraber, nüfus yaşadığı Bayramiç' den alınmış. Bu sebeple, Mehmed Eşref' i hemşehri sayardı. Mehmed Eşref, Ezher' e devam eden fazilet sahibi bir Türk talebe...

«Üstad ilk defa Bayramiç' de mukabele okumuş. Kur'an'dan okuyacağı sahifeyi orada ezberler, sonra okurmuş. Bayramiç' e babasıyle beraber gitmiş. Bayramiç' de bir köprü varmış. Oradan aşağı atlarmış. Bir atlar, bir daha atlar, bir daha atlarmış. Çok fa'almiş. O zaman şalvar giyermiş. Mehmed Eşref diyor: Üstad bunları kendisi anlatır, Bayramiç' den çok bahsederdi. Tahin helvasına da orada alışmış. » Yine, Akif' in yakın dostlarından Midhat Cemal' in kaydettiğine göre, «Akif nüfus tezkiresinde doğduğu yer Bayramiç gösterilmiş; bu, yanlıştır. Akif doğunca nüfus tezkiresi çıkarılmamış ve çocukluğunda, babasıyle Bayramiç' e gidince orada çıkarıldığı için, doğduğu yer Bayramiç gösterilmiş. »

Yazının tamamını okumak için tıklayınız.

Fevziye Abdullah Tansel

***

Vatan Sevgisi / Mehmet Akif Ersoy

2012-02-22T12:11:00.000+02:00

Sahipsiz vatanın batması haktır,

sen sahip çıkarsan bu vatan batmayacaktır.

Mehmet Akif Ersoy

İstiklal Marşı ve Mehmet Akif Ersoy'un hayatı ve şiirleriyle ilgili videolar ( YouTube)

2012-02-22T12:07:00.002+02:00

İnternet sayfalarında Mehmet Akif Ersoy (ıv)

2012-02-22T08:10:00.003+02:00

Mehmet Akif Ersoy,Yanlış Anlaşılan Bir İnsan Olarak Portresi

da, sanatta da yanlış anlaşılan adamdı. Lodos duasıyla eğlendiği için Fatih’te zındıktı: Bazı mısraları Ziya Gökalp aleyhinde yazıldığı sanıldığından İttihat Terakkicilere göre İtilafçıydı, 31 marta sevinmediği için İtilafçılar nezdinde İttihatçıydı, istiklalimiz kalmazsa ma’bedimizin de kalmayacağını söylediği için Şişli’ de softaydı, Balkan harbinde medeniyete tükürdüğü için saat beş çaylarında gerici adamdı.

Göreneğe kızdığı için mahalle kahvesinde züppeydi. Mukaddesata inandığı için piyasada, borsada tufandan önceki adamdı. Meşrutiyette sokağın şuursuz heyecanını beğenmediği için fırkalarda hürriyeti anlamayan adamdı.

Harbi umumide Amerikan mandasına karşı çıktığı için mandacıların gözünde Amerika’nın keşfinden habersiz adamdı. Birilerinin gözünde dinde yeniliklere karşı çıkan adamken bazılarına göre İslam reformatörüdür. Maddeten de yanlış anlaşılan adamdı; O’nu İstanbul’da hoca, Mısır’da Hıristiyan sandılar. (Mithat Cemal’den, Hakkında yazılanlara ve yapılanlara kırıldığı için Mısıra gitmişken O’nu şapka aleyhtarı, fes taraftarı sandılar.

O bu yanlış anlaşılmaların bedelini ağır ödedi. Ama her zaman kendi kendisi ve onurlu bir insan olarak kaldı.

Yazının tamamını okumak için tıklayınız.
***
Mehmet Âkif'in, Şanlı Osmanlı Devleti'nin Yıkılması Karşısındaki
Duygu ve Düşünceleri

Hasan Basri Çantay şunları söylüyor:

“Galiba 1926 senesindeydi. Ben hastalanarak İstanbul’a gitmiş, orada tedavi altına girmiştim. Karesi otelinde âcizi lütfen ziyarete gelen Âkif bana yeni bir şiirini okudu. Galiba Gece’siydi. Dedim ki: - Hazret, siz vadiyi değiştirmişsiniz! Cevap verdi: - Benim asıl vadim bu idi. Ben şiirlerimi cemiyete faideli olsun diye yazdım.”

İşte sadece bu satırlar bile bize Mehmet Âkif’in vatanını ve milletini ne kadar çok sevdiğini ve düşündüğünü göstermesi için yeterlidir. Bu sevgi yüzünden şiirinin asıl mecrasını bile değiştirmek zorunda kalmıştır.

Yine Süleyman Nazif de Âkif için şunları söyler:

“Tabiatın mehasininden, eşcar ve ezharın güzelliklerinden, güzel çehrelerinden aldığı maye-i tahassüsü daima gizlemiştir, ketmedemediklerini cemiyetin elvah-ı mukadderatına mezcetmiştir.”

Mehmet Âkif diğer şairler gibi isteseydi tabiatın; ağaçların ve çiçeklerin güzelliklerinden aldığı hisleri, duygulanmaları çok güzel bir şekilde ifade edebilirdi. Ama o bu duygularına ketm vurmayı, onları setr etmeyi, gizlemeyi tercih etmiştir. Onun yerine ülkenin içinde bulunduğu durumu ortaya koymuş, yanlışlıkları tespit etmiş, bu durumdan kurtulmak için insanlara çareler sunmuş, milletin ve ülkenin hâli perişan iken bu tarz sanatla uğraşmayı doğru bulmamıştır. Nadiren yazdığı bu tarzdaki şiirleri ise Türk edebiyatının semasında altın levhalar hâlinde asılı durmaktadır. O kadar güzeldirler.

Yazının tamamını okumak için tıklayınız.

İhsan Safi

***
"Gerçek Bir Örnek Şahsiyet Mehmed Âkif"

Mehmed Âkif sadece şair, sadece yazar, düşünür de değildir. Milletimizin son asırda yaşadığı maceranın bir parçası, bir aktörü olarak da önemlidir. O, fikir mücadelesi yapan, davası olan bir insan olarak Milli Mücadele'ye katılmış, bu yönü bilindiği halde (veya bilindiği için) İstiklal Marşı yazması ısrarla istenmiş, yazdıktan sonra da şiiri baştacı edilmiş, nice sonraları Anayasa'da değiştirilemez, değiştirilmesi teklif dahi edilemezler arasına "İstiklal Marşı" da sokulmuştur. Böyle bir şahsiyet hakkında konuşmak lehte konuşan için de aleyhde konuşan için de ciddi bilgi, birikim, "müktesebat" ister. Fakat Türkiye cehaletin "kutsandığı" bir ülkedir. Bilmek değil, bilmemek öğülmektedir, ödüllendirilmektedir. Yüzlerce, binlerce yayın organı sanki bilgimizi değil, cehaletimizi artırmak için icra-yı faaliyet etmektedirler. Hele, zaman zaman toplumun değerler alanı resmi ve sistemli taarruzlara açılabildiğine göre, hatta bunun teşvik edildiği bilindiğine göre, herkesten her türlü değerlendirme beklememek için hiç bir sebep yoktur.

Yazının tamamını okumak için tıklayınız

Mehmet Doğan

***

Akif'in din adamlığı kimliği

Nurettin Topçu'nun değerlendirmesiyle " ..yepyeni bir iman mektebi açan Mehmed akif," ümmetin yarasını tedavî için Sezai Karakoç'un tesbitiyle söyleyecek olursak, "İslâm ilkelerine sıkı sıkıya sarılmak, yeni ve taze bir ruhla, İslâm'ı, çağın teknik ve maddî güçleriyle de donandıktan sonra, içimizde ve dışımızda ihya etmek" diye özetlenebilecek bir reçeteyi öngörüyordu.

Süleyman Nazif, onun pürüzsüz şiiri için, "bunu yazmak için yalnız mehmet akif kadar şair olmak yetmez, mehmet akif kadar dindar da olmak lazımdır" der. Ben de Müslümanların dertlerini terennüm etmek ve onlara önderlik etmek için din adamı olmak yetmez. mehmet akif gibi din adamı olmak gerekir, diyorum.

Sözlerimi şu tesbit ve temenniye katıldığımı bildirerek bitirmek istiyorum:

" Bu ümmetin, her meslek erbabından olmak üzere, akif gibi, İslâm ahlakıyla yaşayan, samimi, mert, korkusuz aydınlara ihtiyaç vardır. Ama böyle bir ahlakla yetişmiş fikir adamlarına ve din alimlerine olan ihtiyacımız her şeyin üstündedir. Müslüman gençlerin en seçkinleri ve en fazla imkana sahip olanları İslâmcı fikir ve dava adamı, din alimi olarak yetişmelidirler."

Yazının tamamını okumak için tıklayınız.

İsmail Seyidoğlu

***

Yaşayan Akif

Bu inanmış insanın, şiiri, tebliğ ve telkin vasıtası olarak görmesi neticesinde kitabı olan Safahat'ında inandıklarını haykırmıştır:

"Hayal ile yoktur benim alışverişim,

İnan ki her ne demişsem görüp de söylemişim."

Şiir, O'nun elinde yüksek ifade imkanlarına kavuştu. Büyük fikir taşıyıcı manzumeler, burada feryat, figan ve isyanlar şiirleşir. Şiirlerinde devrinin sokağını, kahvesini, mektebini, evini, camiini ve her meşrepten insanı buluruz.

Yazının tamamını okumak için tıklayınız.

Burak Serdengeçti

***
Sezai Karakoç Âkif’te neyi gördü?

Âkif, bir düşüncenin adamıdır. Çaresizlik içinde kıvranan bir milleti, bu düşüncelerle ayakta tutmaya çalışmıştır. Uçuruma giden bir arabaya yön gösterici levhadır Âkif. Şimdiki zamanın ve geleceğin adamıdır Âkif. Geçmişi, bir mukayese ve örnek alınacak zaman olarak gösterir. Ama en çok, yaşadığı zamanı kurtarmaya çalışmış ve geleceğe apak bakılmasını sağlamaya çalışmıştır. Âkif’in karakteri, mısralarında şöyle zuhur eder: “Sözüm odun gibi olsun hakikat olsun tek”

Yazının tamamını okumak için tıklayınız.

Mesut Hayat

***
Türk Kurtuluş Savaşının İmam-ı Azamı Mehmet Akif

Bedir Savaşı, imamı Âzam zihniyetine uygun olarak sadece Türk Kurtuluş Savaşı'nın askerî mimarı tarafından değerlendirilmekle kalmamıştır. Aynı değerlendirme, islam ilahiyatını ve Kur'an'ı da iyi bilen Mehmet Akif tarafından "din adına" da yapılmıştır.

İmamı Âzam'dan 13 asır sonra verilen Türk Kurtuluş ve Aydınlanma Savaşı nın bir tür İmamı Âzam'ı olan Mehmet Akif Ersoy, Bedir Harbi ile Türk Kurtuluş Savaşı arasında iman ve zihniyet bakımından irtibatlar kurmuştur. Akif, Çanakkale Şehitleri'ni destanlaştırdığı ölümsüz şiirinde, Çanakkale'yi geçilmez kılan Mehmetçiklerin iman ve misyonlarını şu dizelerle tanıtmıştır:

"Ne büyüksün ki, kanın kurtarıyor tevhidi,

Bedr in arslanları ancak bu kadar şanlı idi."

Yazının tamamını okumak için tıklayınız.

Yaşar Nuri Öztürk

***

Ayrıca bakınız

Mehmet Akif'e göre mantık yanlışları ve sonuçları, Bayram Dalkılıç
Bilinmeyen yönlriyle Mehmet akif Ersoy, Dr. Yılmaz Karakoyunlu

Tefrika / Mehmet Akif Ersoy

2012-02-22T06:45:00.000+02:00

Girmeden tefrika bir millete düşman giremez

Toplu vurdukça yürekler onu top sindiremez.

Mehmet Akif Ersoy

Mehmet Akif Ersoy'un eğitimle ilgili görüşlerinden…

2012-02-21T07:17:00.001+02:00

“Gelecek Nesillerin Eğitimi Nasıl Olmalı?”

“Çocuklarımıza kendi terbiyemizi vermeye kalkışırsak cinayet işlemiş oluruz.(Burada “kendi terbiyemiz” sözüyle kastettiği, kendi yaş grubu, kendi kuşağıdır.Yoksa milli manevi terbiyenin dışında bir şey söylemiyor)İlmi, doğrudan doğruya Peygamberimiz’den öğrenmiş olan Hz. Ali diyor ki: ‘Ciğerparelerinize yalnız kendi terbiyenizi giydirmeye çalışmayınız.Unutmayınız ki onlar, sizin yaşamakta olduğunuz zamandan başka bir zaman için yaratılmışlardır.’İçimizde tahsil hayatının ne acıklı bir surette geçip gittiğini hatırlamayan kimse var mı?Malumat namına kafamıza doldurduğumuz şeylerden ne istifade ettik?Düşünüyorum da, sekiz yaşında ezberlediğim birçok ibareyi ancak otuz yıl sonra anlayabildim!Tabi on beş yaşlarında iken okuduklarımı anlayabilmeye ömrüm yetmeyecek!”

Mehmet Akif Ersoy'un yazılarından seçmeler
Selim Efe

***

Hasbihal

...Biz ne hamiyetsiz adamlar, ne vazifesiz babalarız ki mevcut mekteplerimizi işe yarar bir hale getirmek yahut yeniden adam akıllı müesseseler yapmak tarafına hiç yanaşmıyoruz da istikbalimizi teşkil edecek ciğerparelerimizin terbiyesini o istikbalin hayalinden bile ürken bir takım yabancılara bırakıyoruz!

Zengin, orta halli, züğürt, elhasıl hepimiz mektepsizlikten, hepimiz maarifsizlikten şikâyet ediyoruz; fakat hiç birimiz bu derdin çaresini bulmak istemiyoruz. Yedi bacanak gidiyorlarmış, saatlerce süren sessizlik canlarını sıkmış, "bir adam olsa da lâf etsek!" demişler!... Biz de tıpkı böyleyiz: Milyonlarca herif bir yere toplanmışsız "ah bir hayır sahibi çıksa da çocuklarımız için mektep açsa" diyoruz.

Yazının tamamını okumak için tıklayınız.

***

Mehmet Akif Ersoy'un eğitimle ilgili görüşlerinden…

"Maarif, maarif! Bizim için başka çare yok. Eğer yaşamak istersek her şeyden evvel maarife sarılmalıyız. Hepsi, her şey maarifle kaim!".

"Muallimim diyen olmak gerektir imanlı, Edepli, sonra liyakatli, sonra vicdanlı, Bu dördü olmadan olmaz, Çünkü vazife büyük..."

"Donanma, ordu ihtiyac-ı mübrimdir, fakat o ihtiyacı öğreten muallimdir".

"Davransın ümidin, bu ne heybet, bu ne hırman, Mazideki hicranları susturmaya başla, Evladına sağlam bir emel mayası aşıla"

"Maarif programı milletimizin bugünkü durumu ile içtimai hayat ihtiyaçlarıyla, muhitin şartlarıyla mütenasip ve asrın icaplarına uygun olmalı, ayrıca çocuklarımıza her şeyden önce Türkiye'nin istikbalini, öz benliğini ve milli geleneklerini bozacak kuvvetlerle mücadele etmeyi öğretmelidir".

"Bu cehalet yürümez, asra bakın: asr-ı ulum! Başlasın terbiyeniz ailelerden oğlum".

"Bize lazım iki şey var: Biri mektep, biri yol"...

"Bizim adam olabilmemiz için çocuklarımızı okutmaktan, asrın icabına göre terbiye etmekten başka çare yoktur. Bizler ister okumuş olalım, ister olmayalım ister iyi terbiye görmüş olalım, ister görmemiş olalım artık maziye karışmış sayılabileceğimiz için bugün düşüneceğimiz bir şey varsa o da istikbaldir, istikbal de bizim evlatlarımızdır"

"Ah ne olurdu bütün eli kalem tutanlar, alimler, muharrirler, siyasiler dedikodularını bıraksalar da milleti irşat edecek faideli şeyler yazsalar"

Kaynak:http://forum.kanka.net/

Ayrıca bakınız:
http://gozgumisali.blogspot.com
Mehmet Akif Ersoy'da spor sevgisi ve gençlik ideali, Kadir Pepe
Mehmet Akif Ersoy'un eğitim görüşleri ,http://webcache.googleusercontent.com/
Kendini milletine adayan kahraman: Mehmet Akif Ersoy, E.S. Yücesoy

Müslümanlık / Mehmet Akif Ersoy

2012-02-21T07:04:00.000+02:00

Müslümanlık nerde bizden geçmiş insanlık bile

Alem aldatmaksa maksat aldanan yok nafile

Mehmet Akif Ersoy

Mehmet Akif Ersoy hakkında ne dediler? (ııı)

2012-02-20T15:13:00.000+02:00

"Akif, bütün yurtseverlerin, bütün milletseverlerin sâlim bir akla, temiz bir vicdana malik olan bütün faziletli kimselerin duygu ve düşüncelerine tercüman olmuş; onların hissedip de söyleyemediği herşeyi açık ve büyük bir cesaretle, tekrar tekrar söylemiştir. Onda bu cesaret bir göteriş değildir."

Cemil Sena Ongun

*
"Akif, aruzun Mimar Sinan'ıdır. Aruz mimarı olarak, Akif tektir. Aruzda yüz katlı binalar kurar. Akif'ten evvel hiç kimse, bu derece ayağa kalkan bir nazmın sayısız katlarından ufuklara bakmadı. Aruzun içine derûnî bir aruzun musikîsini soktu. Güftesini bırakın, onun bazı şiirleri beste olarak da eserdir."
Eşref Edip
*
"Akif, dönmedi. Paraya, mevkie yaltaklanmadı. Vicdanına hıyanet etmedi; gururunu çiğnemedi, insan kaldı. Hak bellediği yolda yalnız gitti."
Şüküfe Nihal
*
"İslâm ittihadının müterennimi olan Mehmed Akif, aruz vezninin kıyas kabul etmez bir üstadıdır."
Fuat Köprülü
*
"Şiirlerinin güzelliği güneşin güzelliği kadar zahirdir."
Ferid Kam
*
"Modern sömürgeci tehdidin dünyayı sardığı ve özgürlükler konusunda güçlü bir sese yeniden ihtiyacımızın olduğu bu dönemde, en başta gençlerimiz olmak üzere herkes Mehmet Akif'i ve Safahat'ı daha çok okumalıdır. Akif, Batı medeniyeti ile bizim medeniyetimiz arasındaki ruh farkını asrın başında en yüksek sesle haykırmış bir münevverdir. Milletimizin duygu, düşünce ve değerlerinin derin kaynağından fışkırmış bir şaheser olarak Safahat hepimiz için hazinedir."
Prof. Dr. Numan Kurtulmuş
*
“Akif, insan neredeyse orada olurdu, öğrenmeyi ve öğretmeyi çok severdi”

Doç. Dr. Caner Arabacı

"Akif, daima tırnak içine aldığı "medeniyyet" kelimesi ile, Batı emperyalizmini kastediyor. Onun kaleminde "medeniyyet", müstevli, saldırgan, insaniyetsiz, zalim Avrupa karşılığı hususi bir mana ifade etmektedir."

F. Kadri Timurtaş

"Mehmet Akif döneminin kahramanıdır."

Dr. Nazım Hikmet Polat

"Böyle zengin bir kişiliğin hayatı mutlaka romanlaştırılmalı."

Prof. Dr. Mehmet Tekin

“Değişik zaviyelerden aldığı ışınları, renk skalasının yedi rengine dönüştüren çokgen bir prizma gibiydi”

Prof. Dr. Fatih Andı

“Onun ruhunun, bedeni ile çehresine akseden manasını vasıflandırmak isterken şu portreyi çizmemiz lazım geliyor: Vakar dolu bir alın, haya dolu bir çehre; şiddet dolu bir bakış, iman dolu bir sine.”

N. Topçu

“İlgilendiği hemen her konuyu; dilden siyasete, dinden edebiyata, yüzmeden uzun atlamaya ve ata binmeye kadar çok iyi bilir: Şiirden romana Türk ve dünya edebiyatını ayrıntısına varıncaya kadar bilir; Fransızcayı, Arapçayı ve Farsçayı, bu dillerde yazılmış romanları ve şiirleri okuyup eleştirecek kadar iyi bilir. “Almanya ve Necid seyahatleriyle Batıyı ve Doğuyu daha iyi tanır.”

S. Karakoç

“Hiçbir kapı,altından geçerken Âkif’i eğilmeye mecbur edemedi.”

M. C. Kuntay

*
"Akif hayatımın 33 senesidir. Bu 33 senede o, bir tek defa bayağı olmadı. Onun iç yüzüne baktığım vakit gökyüzüne, denize bakar gibi ferahlardım. Sonra 63 senelik hayatını öğrendim; bu ne berrak 63 senedir, siyah ve pis tek bir dakikası yoktur."
M. C. Kuntay
*

“Âkif hakkında çok söz söylenmiş, birçok haksız yorumlara uğamış bir şahsiyettir.”

İnci Enginün

Işık bulmak / Mehmet Akif Ersoy

2012-02-20T14:23:00.000+02:00

Karşında ziyâ yoksa, sağından, ya solundan

Tek bir ışık olsun buluver... Kalma yolundan.

Mehmet Akif Ersoy

Mehmet Akif Ersoy'un oturduğu evler

2012-02-20T12:05:00.001+02:00

Şair Mehmet Akif Ersoy' un oturduğu ev
Aynı zamanda evin bulunduğu sokak da Şair Mehmet Akif Ersoy sokak olarak isimlendirilmiştir.
Kaynak:http://www.bayramic.bel.tr
***
Mehmed Âkif'in evleri

Bilindiği gibi, merhumun doğduğu, çocukluğunu ve ilk gençliğini yaşadığı ev, Fatih'te, Sarıgüzel Mahallesi'ndeydi. 1880'lerde çıkan bir yangında yanan, fakat bir baba dostu tarafından yeniden yaptırılan bu küçük ev, Âkif evlenip ilk çocuğu olduktan sonra aileye dar gelmeye başlamıştı. Bunun üzerine başka bir eve taşınan Âkif'in hayatı hep kira evlerinde geçmiş, İstanbul'da oturmadığı semt kalmamıştır. Midhat Cemal, onun sevdiği dostlarına daha yakın olmak için de sık sık ev değiştirdiğini söyler. Annesi Emine Şerife Hanım, Sarıgüzel'deki evde oturmaya devam ettiği için sur içinde oturan Âkif'in yerleşmek için aslında Anadolu yakasını tercih ettiği söylenebilir. Çünkü Hüseyin Kâzım Kadri, Ferid Kam ve Fatin Gökmen ve Şerif Muhiddin Targan gibi can dostları Üsküdar, Beylerbeyi ve Çengelköyü'nde oturuyorlardı. Heybeliada'yı da hâmisi ve dostu Abbas Halim Paşa orada oturduğu için sever, İstanbul'da otururken yaz aylarını Heybeli ve Beylerbeyi'nde geçirirdi.

Yazının tamamını okumak için tıklayınız.

Beşir Ayvazoğlu

***

Mehmet Akif Ersoy'un beylerbeyi'ndeki evi, Yazan Ramazan Bedük

***

Mehmet Akif Ersoy'un evini Sezen aldı

Sezen Aksu, uzun süredir aradığı yeni evi Beylerbeyi'nde buldu. Üstelik yeni ev; Milli Şair Mehmet Akif Ersoy'un bir dönem yaşadığı konak.

Bina, 1908-1912 yılları arasında ünlü şair Mehmet Akif Ersoy'a ev sahipliği yapmış. Hatta ünlü şair, bu evde Sebil-ül Reşad adlı dergiyi de çıkarmış.

Yazının tamamını okumak için tıklayınız.

***

Mehmet Akif Ersoy'un Evi

Taceddin Dergâhı, İstiklal Marşı'nın yazıldığı mekandır. Mehmet Akif Ersoy, Milli Mücadeleye katılmak için Ankara'ya geldiğinde ev bulmanın çok zor olduğundan dolayı Dergâhın şeyhi tarafından ikâmet etmesi için Mehmed Akif e tahsis edilmişti.

Yazının tamamını okumak için tıklayınız.

Serkan Cirak

***

Mehmet Akif Ersoy Müze Evi

Vaktiyle Taceddin Dergâhı olan bu yapı, Taceddin Şeyhi tarafından savaş yıllarında Mehmet Akif'e tahsis edilmişti. Yapı 1949 'da şehir meclisi kararı ile müze-eve dönüştürüldü ancak uzun yıllar harap durumda kaldı. 1982 yılında yeniden onarıldı ve 1984'te ziyarete açıldı.
Müze-ev'de Mehmet Akif Ersoy’a ait cep saati, gözlük, tesbihi, tüfek ve büyük şairin yüzünün kalıbı müzede teşhir edilen eserlerdendir.
Evin karşısında 2003 yılında yapılmış olan Mehmet Akif’in büstü ile İstiklâl Marşı’nın ilk iki kıtasının yazılı olduğu bir kitabe yer almaktadır.

Yazının tamamını okumak için tıklayınız.

Vikipedi, özgür ansiklopedi

***
Mehmet Akif'in evi

Bu ev 30 Ekim 1949 tarihinde Şehir Meclisi kararı ile Mehmet Akif Ersoy Evi adını almış ve müzeye dönüştürülmüş ise de bakımsız kalmış ve zamanla harabolmuştur.

Hacettepe Üniversitesi Merkez Kampusu'nun kuruluşu sırasında, Rektör Prof. Dr. İhsan Doğramacı yapının eski durumuna sadık şekilde onarımını sağlamış ve yapı ziyarete açılmıştır.

Yazının tamamını okumak için tıklayınız.

Mehmet Akif'in edebi, fikri ve ahlaki yönü üzerine düşünceler

2012-02-20T07:30:00.001+02:00

Akif Ersoy ilk şiir deneylerine lise öğrenimi sırasında başlamış.

Veteriner Okulu'ndayken Ziya Paşa'yı, Namık Kemal'i, özellikle Muallim Naci'yi severek okumuştu. Bu dönemin ilk ürünlerini okulu bitirdikten sonra "Mektep Mecmuası"nda (ilk şiiri Kuran'a Hitap, sayı 2. 1895), "Resimli Gazete"de ve "Servet-i Fünun'da yayımlandı.
Mehmet Akif'in çocuk yaşlarından itibaren elinden düşürmediği doğulu şairlerin başında Şeyh Sadi geliyordu. Lise öğrenimini tamamladıktan sonra İranlı şaire beslediği hayranlık daha bilinçle anlama çabasına dönüşlü. Ezberine geçen parçalan yeniden düşünüp yorumlayarak, onun barışçı ve insancı dünya görüşüne dayanan felsefesini anlamaya çalışıyor, Öz ve biçim yönlerinden çağdaşlarıyla karşılaştırarak değerlendiriyordu. 1910'larda yayımladığı bir yazısından, batılı şairlerden Victor Hugo'yu, Lamartine'i de severek okuduğunu, özellikle Lamartine'i Fuzuli kadar kendisine yakın bulduğunu anlıyoruz. devamı...

Yazının tamamını okumak için tıklayınız.

Kaynak:http:yenimakale.com/

***

Mehmet Akif üzerine tamamlanmayı bekleyen notlar

Mehmet Âkif Ersoy adı iki büyük şiiri çağrıştırıyor :

İstiklâl Marşı ve Çanakkale Şehitlerine’yi.

İkisi ulusal duygularla o kadar yüceltilir ki, bu şemsiye altında onun edebî özelliklerine yeterince değinildi mi sorusunu sordurur bize.

Çanakkale Şehitlerine’yi, İstiklâl Marşı’nı yazmış bir şairi ulusal duygulardan arındırıp değerlendirmek mümkün değil. İkisi de onu, okur gözünde nerdeyse kutsal biri mertebesine yükseltiyor.sayıyor.Böyle görenlere de karşı değilim ancak edebiyatı başka ölçütlerle yorumlama hatasına düşmüyorlar mı? Yalnız Mehmet Âkif Ersoy için değil, yukarda adını saydığım bütün şairler için geçerli bir itiraz hakkı.

Yetişme koşulları, eğitim tarzı, ortam, çevre, şairleri elbette etkiliyor. Belli bir düşünceye sadakat, siyasal, toplumsal çalkantılar döneminde bir çözüm çaresi.

Batılılaşmayı da Doğululuğu da biat kavramına indirgeyen anlayış, tartışmaların nesnelliğini bozmştur.Cumhuriyet sonrası kayıtsız şartsız batıcılık, eleştirel bir görüşe tahammül edemiyordu. Oysa Mehmet Âkif Ersoy, batıya karşı değildi, batının mutlak kültürel egemenlik olarak algılanmasına karşıydı.

Yazının tamamını okumak için tıklayınız.

Doğan Hızlan

***

Âkif, milletin ruhuna kök salmıştır!

“Boşuna yaşamadın, boşuna savaşmadın ve boşuna ölmedin” diyerek seslendiği Âkif’i, ‘Türk edebiyatında onun kadar hayatı şiire ve şiiri hayata sokmuş bir şair olmadığını’ belirterek anlatan üstad, Âkif’in şiirinin biçim alışını maddeler halinde sayarak ve Safahat’i konularına göre irdeleyerek, Âkif’in dönemlere göre ayrılan şiirini önemli tespitleriyle aydınlatmış. Âkif’in şiirlerinin yeteri kadar analiz edilmediğini üzülerek belirten üstad, yine de Âkif’in unutulmadığını, millete mal olmuş bu değerli şairin, yazılan her yazının başında ve sonunda beytini gördükçe sevindiğini ve genç neslin Âkif’i anlama yoluna gitmesi gerektiğini belirtiyor ve ekliyor: “Âkif, milletin ruhuna kök salmıştır!”

Ramazan Sercan Somuncu, Sezai Karakoç'un Akif'i, tamamını okumak için tıkla

***

Mehmet Akif ve Düşündürdükleri

Irkı, dili, muhiti, adetleri, kısaca her şeyi bir diğerine zıt olan bu kadar milleti müslümanlığın kardeş yaptığını söyleyen Akif, ümmeti acilen milliyetçilik, ırkçılık gibi sapkınlıklardan kurtulup İslami ümmet olma yolunda çabalar göstermeye ve müstevli küfür güçlerine karşı topyekün mücadeleye davet eder. Son zamanlarda müslümanlar arasında yaygınlaşma imkanı bulan emperyalist emellere hizmet eden bu nevi cahili unsurlar yüzünden ümmet parça parça olmuş, küfür cephesi bu işten karlı çıkmıştı. Sonuç; küfrün hesapları doğrultusunda kurulan hizmetçi-işbirlikçi rejimler yani hep tıkız kalmaya mahkum bir geleceği tercih etme kararlılığının acı manzarası. Arnavut, Kürt, Çerkez, Boşnak, Arap, Türk, Laz... oluşuyla övünen ve birbirine karşı durmanın adına "özgürlük mücadelesi" adını veren yeni akımların türemesi hadisenin özünü, vehametin boyutunu göstermektedir.

Yazının tamamını okumak için tıklayınız.

Şuayip Mekeç

***
Mehmet Akif'in Ahlak ve Karakteri

Bütün bu özellikleriyle Akif, sadece Safahat şâiri değil, sadece Çanakkale'yi destanlaştıran şâir değil, sadece İstiklâl Marşı şâiri değil, aynı zamanda örnek bir ahlâk ve karaktere sahip, ideal bir insandır. Onun bu örnek ahlâk ve karakterinin, yeni yetişen nesillere anlatılması, sevdirilmesi bugün bir vazifedir. Çünkü içinde yaşadığımız olaylar, böyle bir ahlâk ve karakterden mahrum kişilerin, ülkeyi nasıl içinden çıkılması zor bâdirelere sürükleyeceğini apaçık ortaya koymaktadır.

Yazının tamamını okumak için tıklayınız.
Yrd.Doç.Dr Fatih Bağcıoğlu
***

Mehmet Âkif Ersoy’un şahsiyetinin kaynakları

Mehmet Âkif Ersoy’un hayatına ve eserlerine baktığımızda, onun kelimenin tam anlamıyla bir “şahsiyet” olarak karşımıza çıktığını görürüz.

Hayat hikâyesi, eserleri ve onu yakından tanıyan arkadaşlarının hakkında yazdıklarından yolaçıkarak bu şahsiyetin hangi kaynaklardan beslendiğini, zamanla nasıl oluştuğunu, eserlerine vegündelik hayata ne oranda yansıdığını açıklıkla görmek mümkündür. Buna göre onunşahsiyetinin üç kaynaktan beslendiğini söyleyebiliriz:

• Kur’an’lı ev,

• Pehlivanlı mahalle,

• Deneysel bilimli okul,

kaynak:/yayim.meb.gov.tr/

***

Mehmet Akif'i Anlamak

Akif'in idealindeki örnek alimin veya "Asım" dediği şahsiyetin tarifine baktığımızda şunu görürüz: Zamanın ihtiyaçlarını bilecek, en yüksek zeka ve anlayışa sahip, "Kur'an"ı, "Sünnet"i ve İslam alimlerinin o zaman kadar çıkardıkları hükümleri bilecek, mezheplerdeki farklılık ve ayrılıkları bilecek ve ictihad edecek alimler. Böylece bu din tekrar ayağa kalkacak ve dünyaya yön verecektir.

Yazının tamamını okumak için tıklayınız.

Mehmet Mermer

***

Ayrıca bakınız

Mehmet Akif Ersoy'un edebi kişiliği,http://www.beykent.edu.tr/
Mehmet Akif Ersoy'un hayatı ve edebi kişiliği,www.kure.tv/i

Ziyâ/ Mehmet Akif Ersoy

2012-02-20T06:31:00.000+02:00

Âlemde ziyâ kalmasa, halk etmelisin, halk!

Ey elleri böğründe yatan, şaşkın adam, kalk!

Mehmet Akif Ersoy

Tevfik Fikret ve Mehmet Akif Polemiği

2012-02-19T08:18:00.002+02:00

Tevfik Fikret' le Mehmet Akif' i karşı karşıya getiren olaylar 1912 de gelişti İttihat ve Terakki' nin bir oyunuyla 18 Ocak 1912' de meclis dağıtılınca ilk tepki Tevfik Fikret' ten geldi . Olayın hemen ertesi günü yazdığı "Doksan Beşe Doğru" şiirinde Fikret, bu olayı, II Abdülhamit in 13 Şubat 1878 de (hicri tarihle 1295) Meclis-i Mebusan' ı kapatmasına benzetiyor, özgürlük ve yasa adına özgürlüklerin ve yasanın çiğnendiğini söylüyordu

"Doksan Beşe Doğru"nun yayımlanmasını, ittihat ve terakki ye bağlı kalemlerin Fikret e saldırısı izledi şair dinsizlikle, vatansızlıkla karalanmak istendi Mehmet Akif in çıkışı tam bu sırada geldi

Önce "Sebilü r-Reşad" da yayımlanan, aynı yıl içinde kitap olarak basılan "Süleymaniye Kürsüsü'nde" adlı şiirinin bir yerinde Mehmet Akif, genel olarak edebiyatçılara yönelttiği ağır eleştirisini şu mısralarla bağlıyordu:

"Şimdi Allah'a söver, sonra biraz bol para ver,

Hiç utanmaz, protestanlara zangoçluk eder"

Mehmet Akif in kastettiği kişi Fikret' ti Robert Kolej' deki öğretmenliği ima ediliyor, inançlarını para uğruna sattığı belirtiliyordu

Fikret böyle bir suçlama karşısında susacak insan değildi; ama nedense hemen cevap vermedi; ancak iki yıl sonra, 14 kasım 1914 te, "bir cevap" alt başlığını ekleyerek "tarih-i kadim e zeyl"i yazdı Doğrudan Akif e seslenerek girdiği bu şiirde Fikret, dinsel inançlarındaki gelişmeyi sergiledikten sonra, geçmişte bilmeden iman ettiğini belirtiyor, inancını yitirişini anlatıyordu Artık hakka başka yoldan varılacağını anlamıştı "hilkatin", "tabiatın" tapıcısıydı o dini, yaşamak diniydi

Mehmet Akif le Tevfik Fikret in çatışması bu şiirle kapandı Daha doğrusu Mehmet Akif, 1915 te gönderildiği Berlin den döndükten sonra yayımladığı "hatıralar" da konuya yeniden döndü ama bu şiiri 1917 de Safahatın beşinci kitabı olarak yayımlandığında ilgili bölümü çıkardı.Tevfik Fikret yaşamıyordu artık Dürüst bir şair olan Mehmet Akif in bir başka şaire duyduğu saygının kanıtıydı bu.

Devamını okumak için tıklayınız.

***

Tevfik Fikret ve Tarih-i Kadim’e Zeyl

Tevfik Fikret’in 28 Nisan 1905 tarihinde yazdığı “ tarih-i kadim" şiiri, adeta bir dönüm noktasıdır. Zira bu şiirinde Tevfik Fikret, bütün bir insanlık tarihinin savaş, kan, acı ve zulümden oluştuğunu yazar. Gerçek özgürlüğe ise, gelecekte savaşların olmadığı, rabbin de ibâdın da kalmadığı bir toplum düzeniyle ulaşılabileceğini söyler. Bunun üzerine Mehmet Akif Ersoy 1912’de yazdığı "Süleymaniye Kürsüsünde" ile Fikret’e ağır bir ithamda bulunur: Şairi para düşkünü bir zangoç olarak yerer. Öyleki Tevfik Fikret, uzun bir süre sessiz kalmayı yeğler ve nihayet 14 Kasım 1914’te “Tarih-i Kadim’e Zeyl” şiirini Mehmet Akif’e cevap mahiyetinde kaleme alır.

Devamını okumak için tıklayınız

A. Murat Özhan

***

Akif, “Tarih-i Kadim”e Safahat’ın II. Kitabı olan “Süleymaniye Kürsüsünde” adlı manzumesinde cevap verirken, memleketin geri kalmasının en önemli sebeplerinden biri olarak aydınların zihniyet bozukluğunu gösterir. Devamında yazar ve şairleri de ele alarak, bunların eskiden olduğu gibi şimdi de içki ve fuhuştan bahsederek halkı zehirlediklerini söyler. Böyle edebiyatçılara “bayağı mahlukat” yakıştırmasını yapan Akif, gençliğin şiirlerinin bira ve fahişeden bahsetmesinden şikayetçidir. M. Akif, bütün bunları Safahat’ında şöyle dile getirir.

Üdebânız hele gâyetle bayağı mahlûkât…

Halkı irşad edecek öyle mi bunlar? Heyhât!

Kimi Garb’ın yalnız fuhşuna hasbi simsâr;

Kimi İran malı da, köhne alır, hurda satar!

Eski divanlarınız dopdolu oğlanla şarab;

Biradan, fahişeden başka nedir şi’r-i şebâb?

Serseri: Hiç birinin mesleği yok, meşrebi yok;

Şimdi Allah’a söver… sonra biraz bol para ver;

Hiç utanmaz, Protestanlara zangoçluk eder.

(Süleymaniye Kürsüsünde)

Bu mısralarla M.Akif, halkın da bildiği bir sıfat olan “zangoç” (kilise hademesi) kelimesi ile “Tarih-i Kadim” manzumesi ile Allah inancını ve din inancını alaya alan ama koyu bir inanç ve din kuruluşu olan Robert Koleji’de Protestan rahip ve mis-yonerlerin yanında çalışan T. Fikret’i tenkit etmektedir.

T. Fikret’le M. Akif’in çekişmesi bununla kalmaz. Akif’in bu sataşmasına Fikret; “Tarih-i Kadim’e Zeyl” ile cevap verir. Seksen mısralık bu şiirini “Molla Sırat’a” diyerek M.Akif’e ithaf eden Fikret, Tarih-i Kadim’de ilan ettiği küfrünü daha ağır bir şekilde bu şiirinde de tekrar eder.

Yazının tamamını okumak için tıklayınız.

Ahmet Dursun

***

Ayrıca bakınız:
Mehmet Akif ve Tevfik Fikret'in "Zangoç - Molla Sırat" kavgası, Yaşar Vural
Tevfik Fikret ve Mehmet Akif'in Tarih-i Kadim Polemiği
Din hakkında Tevfik Fikret'in Mehmet Akif'e cevabı, Youtube
Tevfik Fikret'in Mehmet Akif'e cevabı
Tevfik Fikret ve Mehmet Akif,http://cobijasecret.blogspot.com/

Akif’in “Asım”ı İle Fikret’in “Haluk”u, Mustafa Duran

Süleymaniye Kürsüsünde / Mehmet Akif Ersoy

2012-02-19T08:14:00.000+02:00

Üdebânız hele gâyetle bayağı mahlûkat...
Halkı irşâd edecek öyle mi bunlar? Heyhât!

Kimi Garb'ın yalınız fuhşuna hasbî simsar;
Kimi, Îran malı der; köhne alır, hurda satar!

Eski dîvanlarınız dopdolu oğlanla şarab;
Biradan, fâhişeden başka nedir şi'r-i şebab?

Serserî: Hiç birinin mesleği yok meşrebi yok;
Feylesof hepsi; fakat pek çoğunun mektebi yok!

Şimdi Allah'a söver... Sonra biraz bol para ver.
Hiç utanmaz, Protestanlara zangoçluk eder!

O benim en ebedî hasmım olan Rusya bile,
Hakkı teslim edelim! Hiç de değildir böyle.

Mütefenninleri tâ keşfe kadar tırmanıyor;
Edebiyyâtı anıldıkça zemin çalkanıyor.

Kudretim yetse eğer, on yedisinden yukarı,
Üdebâ nâmına kim varsa, huduttan dışarı

Atarım taktırarak boynuna bah-nâmesini;
Okuyan yaftayı elbette çıkarmaz sesini.

Sonra bir tan-ı telâfi bulurum: -gerçi garib-
Konturat akdederek Rusya'dan on onbeş edib,

Getirir, yazdırırım millet için birçok eser!
Gâlibâ bahsi değiştirdi bu müz'ic sözler...

Nerde kaldıktı? Evet, ortada bir pis uçurum,
Var ki, günden güne dehşetleniyor, korkuyorum.

-Kapatılmazsa gelip bir yere şâyet efkâr-
Olmasın millet-i merhûmeye bir kanlı mezâr:

Hem o hüsrân-ı müebbeddeki mes'ûliyyet,
Mütefekkirlere râci' kalacaktır elbet.

Başı boş kaldı mı, zîrâ, şaşırıp ber-mu'tâd,
Bulamaz kendiliğinden yolu aslâ efrâd.

Yalınız gösterilen yol tutacak yolsa gider;
Hissidir çünkü onun azmine dâim rehber.

Mehmet Akif Ersoy

Şiirin okumak için tıklayınız.
Süleymaniye Kürsüsünde 1 you tube video , 2. bölüm, 3. bölüm

Tarih-i Kadime Zeyl (Kadim Tarihe Ek) / Tevfik Fikret

2012-02-19T07:31:00.001+02:00

“Süleymaniye Kürsüsünde” adlı manzumede Akif, şair Tevfik Fikret’e para karşılığı inançlarını sattığı suçlamasını yöneltmiştir. Bu suçlamanın nedeni Fikret'in yedi yıl önce (1905) yazdığı ve kopya edilerek çoğaltılmış olan (içeriği nedeniyle o yıllarda basılması mümkün değildi) “Tarih-i Kadim” adlı şiirindeki tanrının varlığını sorgulayan dizelerdir. Böylece iki ünlü şair arasında “zangoç – molla sırat” polemiği başlamış; Tevfik Fikret iki yıl sonra (Kasım 1914) yazdığı “Tarih-i Kadime Zeyl” adlı şirinde Mehmet Akif’in şiirindeki “zangoç” yakıştırmasına “Molla Sırat” yakıştırması ile cevap vermiştir.

Vikipedi, özgür ansiklopedi

Süleymaniye Kürsüsünde
.....

Üdebânız hele gâyetle bayağı mahlûkat…
Halkı irşâd edecek öyle mi bunlar? Heyhât!
Kimi Garb´ın yalınız fuhşuna hasbî simsar;
Kimi, Îran malı der; köhne alır, hurda satar!
Eski dîvanlarınız dopdolu oğlanla şarab;
Biradan, fâhişeden başka nedir şi?r-i şebab?
Serserî: Hiç birinin mesleği yok meşrebi yok;
Feylesof hepsi; fakat pek çoğunun mektebi yok!
Şimdi Allah´a söver… Sonra biraz bol para ver.
Hiç utanmaz, Protestanlara zangoçluk eder!
Mehmet Akif Ersoy

Molla Sırat'a

Paraya hiç dayanmayan bir şairmişim
Zangoçluk edermişim Protestanlara gider
Size edebi saygılarımı sunarım efendim
Yani yıldızlı bir kursunun üstadına
Bilgin şairine yani İslam dininin
Molla Sırat hazretlerine yani
Lütfen bize ne güzel
Zangoçluğu yakıştırıvermişler
Ama aldanmış olmayasın sakın üstadım
Müslüman oğluyum ne de olsa
Sen o güzel dini anlatma bana
O dinden senin kadar ben de anlarım
Ben de okudum o Tanrı kitabını
Yüreğe doğan o sözleri ben de dinledim
Ben de dolaştım sizin gibi cami cami
Tanrı önünde ben de oldum iki kat
Açılırdı hayalimde cennet yolu
Dolardı yüreğime cehennem korkusu
Ulu Tuba'ya ben de tırmandım
Ben de çıktım melekler katına
Ezanı duydum mu bayılırdım
Nasıl koşardım o 'Tanrı' sesine!
Ben de tesbih çektim, dua ettim
Ben de namaz kıldım oruç tuttum,
Hepsini yaptım halt ettim!
Çünkü ne dendiyse inanmıştım
Kanmıştım senin kandıklarına
Bağlanmıştım körü körüne
Canımı adamıştım dinime canımı.
Tanrıyı da sevmiştim peygamberi de.
Ama onlar bu gün çok uzaklarda
Anladım ben asıl gerçek nerde
Anladım Hanya’yı konyayı
Bizi hakka götüren yol başka
Senin su saydıkların var ya hani
Su şaşılacak şeyler hani doğaüstü
Onlar hep masal hep kafadan atma
Buğun hiç durmadan arıyor insan
Gitgide görüyor işin içyüzünü de
Senin hokkabazlar unutmuşlar geleceği
İsa ile Musa, aldatılan ve aldatan
O büyülü değnek, bir koca kuyruklu yalan
İşte insanoğlu bir yerde böyle sapık
Beserin böyle delaletleri var
putunu kendi yapar kendi tapar
Git ara kiliseyi, dolaş Kabeci
Can sesini duy, tekbiri dinle
Umduğun, beklediğin şeyler nerde hani
Ortada bir tek şey göreme
Şeytanı da düzme, Allah’ı gibi
Buda’sı düzme, Ehrimen'i düzme, Yezdan’ı düzmece
Bir korkak kuşku yaratmış bunların topunu
Gölgeler baktım, gölgeler, gölgeler...
Sonra baktım bir karanlık uçurum
Haydi dön geri, dön geri, dön, oğlum!
Ve beynimden vurulmuş gibi devrildim.
Simdi benim ne cennet, ne cehennem umurumda
Bakarım evrene, şaşar şaşar kalırım.
Ne tapılan tanırım, ne taptıran tanırım
Yaradılışın kuluyum ben artık
Ben yaradılışın kulu
Pıtrak gibi işte gökyüzünde mescitler
İşte onlara orda vicdanım secde eder
İşte benim bundan böyle tapınmam bu
İşte bundan böyle benim vaktim böyle geçer
Artık öyle rahat, öyle rahat ki içim
Ayırt edemem kendimi bir kayadan
Tapınmakta biraz minnacık bir kuşla
Bir ishal kuşu da, la il ilahe illallah der
Ben de la ilahe illallah derim
Ve doğruluk ve alçak gönüllülük ve sıkı dostluk
Ve el uzatma ve koruma ve insaf ve acıma
Ve sonra bir şaire zangoç dememek
İşte buyuran bunlar benim vicdanıma
Benim ayinim düşünüp yapmaktır
Benim dinim insan gibi yaşamaktır
İnanmışım: Taparım ben varlığa
Her kanat bana bir melek sesi getirir
Ne işim var peygamberle benim
Beni Hakka bir örümcek götürür
Kitabım işte yeryüzü kitabı
Bendedir iyilik, kötülük tohumu
Varırım hep böyle ta mezara dek
Yeniden dirilmek bizim nemize gerek
Taşır insanların hem aşkını, hem acısını
Bağrımdaki şu deli, şu ince yürek
İnsan gibi yaşamaktır buğun gerçek din
İnsan gibi yaşamak.
Tevfik Fikret

Ayrıca bakınız

Din hakkında Tevfik Fikret'in Mehmet Akif'e cevabı , video