15 Temmuz 2011 Cuma

Denemeler / Albert Camus



Napolyon, Fontanas'a şöyle demiş :
«Bilir misiniz dünyada en çok sevdiğim şey nedir? Sadecekaba güçle hiçbir şeyin kurulamaması, iki şey dünyayı egemenliğinde tutar :
 Biri kılıç, biri düşünce. Kılıç, eninde sonunda düşünceye yenilir
Demek, fatihler de kederleniyor zaman zaman. Bunca boş şan şerefi biraz olsun ödemeleri gerek elbet. Ama, yüzyıl önce, kılıç için doğru olan bu söz; bugün tank için pek o kadar doğru görünmüyor.Fetihlerin bir hayli kazançları oldu ve düşünceden yoksun bırakılan yerlerin acı sessizliği, yıllarca bağrı deşik Avrupa'nın üzerine çöktü.
 Eskiden o korkunç Flandres Savaşlarında, Hollanda ressamları belki kümeslerindeki horozların resmini  yapabiliyorlardı. Yüz Yıl Savaşı da çoktan unutuldu gitti. Ama, Silezyalı gizemcilerin vaazları belki kimi yüreklerde yaşıyordur hâlâ.
Bugünse durum değişti, ressam da, papaz da asker oldular : Bu dünyanın yazgısına hep birden bağlanır olduk. Bir fatihin düşünceye tanıdığı yüksek ayrıcalıklar elden gitti. Ona kalan şimdi, hakkından gelemediği gücü, lanetlemekle kendini tüketmektir.

Metnin alındığı yazıyı okumak için tıklayınız

Hiç yorum yok:

Yorum Gönder