15 Haziran 2011 Çarşamba

Sevgi ve Ayvaz Gökdemir 'in Yunus Emre Güldeste Adlı Eseri



YUNUS EMRE GÜLDESTE[1]
Sevgi Gökdemir ve Ayvaz Gökdemir Yunus Emre Güldeste adlı eserlerinde Yunus Emre’yi, yaşadığı dönemin şartları ve manevi zemini içerisinde değerlendirmiş ve şu sonuçlara varmışlardır:

  • Yunus Emre’nin düzgün bir öğrenim gördüğü; Arapça, Farsça ve İslam ilimleri, İslam Tarihi gibi devrinin standart bilgilerini iyi öğrenmiş olduğu anlaşılmaktadır. Halkın onu ümmi kabul etmesi kendisini ululamak içindir. Bu tarz yüceltmede Hz. Muhammed’in  (s a v) ümmi oluşuyla bir paralellik vardır.
  • Yunus, hür fikirli, şekle değil manaya değer veren, Varlık Birliği (Vahdet-i Vücut) inanışını ve ilahi aşkı terennüm eden bir mutasavvıf şairdir.
  • Yunus Emre tam bir derviş, halk aşığı, gönlü ilahi aşkla çağlayan büyük bir mutasavvıf halk şairi olarak görünür.
  • Yunus Emre’nin davası beşeriyetin bütün kirlerini aşk ateşiyle temizlemektir.
  • Yunus’un hümanizması İslam’ın hümanizmasıdır.
  • O, Anadolu’da Müslüman Türk terbiyesi ile tasavvuf geleneğinin içinde “olmuş, pişmiş bir şahsiyettir.
  • Yunus Emre Türkçe’nin istiklali için gayret kemerini kuşanan öncülerden biridir.
  • Yunus, vezin olarak aruzu da kullanmakla beraber, esas itibariyle Türkçe’nin milli vezni olan heceyi tercih etmişlerdir.
  • Açıklık, sadelik, derinlik, samimiyet ve heyecan Yunus’un şiirinin başlıca özellikleridir. Tasavvuf vadisi, birçok örneğinde görüldüğü üzere didaktik bir vadidir.
  • Evrensel temaları evrensel büyük bir mesajı milli dil ve şekiller içerisinde milli ve şahsi bir üslupla en güzel bir şekilde ifade etme başarısını göstermiştir.

Sabahattin Gencal
(Emekli Öğretmen)


[1] Sevgi Gökdemir- Ayvaz Gökdemir, Yunus Emre Güldeste, TC Kültür Bakanlığı Yayınları/112, 1000 Temel Eser Dizisi/166, Ankara 1996

Hiç yorum yok:

Yorum Gönder